Wanneer iets te mooi is om waar te zijn, is dat meestal ook zo, een wijsheid die je bank pas deelt nadat phishers al langs de kassa zijn gepasseerd.…Goed, de film Dreams opent op een stilstaande vrachtwagen volgepropt met migranten, hopend op een beter leven in de Verenigde Staten. Eén van hen is de jonge Mexicaanse balletdanser Fernando, wiens hoop op een beter leven in San Francisco is verweven met de verleidelijke beloftes van Jennifer McCarthy, een ambitieuze Amerikaanse filantrope. Je hoort mij al komen, die droom zal snel worden doorprikt.
Macht, Migratie en Mexico, 3M’en die regelmatig terugkomen in het werk van Franco. Hij geeft het onwennige op zo’n normale manier weer, dat je als kijker het verschil tussen goed en kwaad moeilijk weet te onderscheiden. Franco zoekt een bepaalde grens op die je als kijker doet twijfelen aan je eigen oordeel. Het is een constante tweestrijd tussen: ‘Ze willen gewoon het beste voor elkaar!” en “Holy shit, dat is echt fucked up onvergefelijk!”
Laat ons eerlijk zijn: Fernando en Jennifer zijn allesbehalve dolverliefde highschool-sweethearts. Van enige chemie tussen Isaac Hernández en Jessica Chastain is nauwelijks sprake. Het lijkt eerder een boze stiefmoeder met haar veel jongere toyboy, die wanneer ze hem dreigt te verliezen, de gekende kaart bovenhaalt : ‘If I can’t have you no one can!’ Wanneer Jennifers onvergefelijke daad alle illusies van liefde doet wegvallen, blijft seks de laatste vorm van macht die Fernando nog bezit en die grijpt hij op de meest gruwelijke manier. Nu ik het zo zeg, klinkt het verdacht veel als een mengelmoes van Fifty Shades of Grey, The Housemaid, en Babygirl, niet?
De film doet je nadenken over hoe wij als mensen met elkaar omgaan en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Echter, voor wie film als spreekbuis van maatschappelijke tekortkomingen ziet, voelt het als een gemiste kans om het hardhandige en onmenselijke migratiebeleid van de VS in beeld te brengen. Het voelt op sommige momenten eerder als een verheerlijking en idealisering van zo’n machtsverhouding, dan een aanklacht op de wreedheid ervan.
Een dikke pluim wel voor het kostuum-departement, Jennifer was slayingggg!
Geschreven door Eva Speurt
