Volgens de Noorse mythologie krijgt elke persoon doorheen de verschillende fases van hun leven geschenken van de drie “Nornen” of schikgodinnen. Zij weven met draad het lot van je leven. En dat leven gaat gepaard met ups en downs, zeker tijdens je tienerjaren. In Folktales zien we hoe enkele jongeren in een Noorse volkshogeschool omgaan met volwassen worden en de moeilijkheden die dat proces met zich meebrengt.
Filmmakers Heidi Ewing en Rachel Grady maakten met Folktales een documentaire die focust op het verhaal van drie jongeren: Hege, Bjørn Tore en Romain. Alle drie worstelen ze om verscheidene redenen met hun mentale gezondheid. En daarom kozen ze ervoor om een tussenjaar te nemen en dat te spenderen op de Pasvik Volkshogeschool in het Noorden van Noorwegen. Daar bestaat het lessenrooster niet zozeer uit wiskunde of grammatica, maar leren ze er hondensleeën en overleven in de frigide wildernis van het hoge Noorden. Beetje bij beetje vinden de jongeren zichzelf in de natuur en het leven daar.
In Folktales toont het duo, dat eerder genomineerd was voor een Oscar met de gelauwerde documentaire Jesus Camp, hoe ze op intieme wijze een imponerend en pakkend verhaal kunnen brengen. In anderhalf uur laten ze zien hoe de jongeren, die moeten opgroeien in een tijd vol verandering en druk, op de volkshogeschool pas echt kunnen openbloeien en diepe, innige banden leren scheppen met elkaar en de honden die ze er verzorgen. Ondanks hun diverse achtergronden en de verschillende problemen die ze ervaren, vinden de jongeren stuk voor stuk soelaas in de husky’s die hen gezelschap houden, de natuur en elkaar. Door de nauwe band met de honden leren ze meer geduld te hebben en stilaan zie je hoe ze sterker in hun schoenen komen te staan en de eenzaamheid van hun verleden leren los te laten. Het hondensleeën dient als de perfecte metafoor voor het vallen en weer opstaan dat iedereen moet leren.
Heidi Ewing en Rachel Grady creëerden een hartverwarmend verhaal door middel van intieme gesprekken en diepe connecties en werpen licht op het belang van volkshogescholen en hoe ze je leren stilstaan bij het leven. Op indrukwekkende wijze worden de delen van het verhaal in intermezzoscènes aan elkaar geweven door een letterlijke fysieke rode draad die de schikgodinnen gebruiken om de levensgang te bepalen. De prachtige beelden en cinematografie die de ongerepte en sprookjesachtige sneeuwlandschappen van Noorwegen tonen, zorgen daarnaast voor een waardige achtergrond voor de intieme blik op het leven van deze jonge mensen die hun eigen authentieke pad zoeken in een vliegensvlug veranderende wereld. En zoals één van de docenten zegt aan het einde van het schooljaar: ze hopen dat de volkshogeschool de rol van de schikgodinnen heeft mogen vervullen en dat ze de studenten de nodige geschenken hebben gegeven om die wereld te navigeren.
Geschreven door Margot Maris
