Poëzie. Politiek. En vooral: een pinguïn. Die drie elementen zorgen in “The Penguin Lessons” ervoor dat je de cinemazaal verlaat met een glimlach op je gezicht én misschien zelfs een traan of twee. De nieuwe film van regisseur Peter Cattaneo is gebaseerd op de gelijknamige memoires van Tom Michell en probeert eer te doen aan zijn wonderbaarlijke verhaal.
Karakterontwikkeling
“The Penguin Lessons” vertelt het verhaal van rondreizende leerkracht Tom Michell die in het turbulente Argentinië van 1976 gaat lesgeven op een exclusieve jongensschool. Het land is op dat moment verwikkeld in een gewelddadige staatsgreep die bekend zou staan als de Vuile Oorlog en die Argentinië nooit zou vergeten. Tijdens een weekendtrip naar Uruguay botst Tom per toeval op een pinguïn die beland is op het strand door een olielek. En die pinguïn? Die is niet snel van plan om Tom los te laten.
Tom Michell, die op charmante wijze wordt neergezet door Brits acteur en komiek Steve Coogan, doorgaat met zijn karakter een mooie, lonende en volwaardige evolutie doorheen de film. À la de Grinch komt hij aan in Argentinië als een cynische en meegaande docent, maar de pinguïn die hij ontmoet, brengt een stille revolutie in hem teweeg waardoor zijn hart ontdooit en hij uiteindelijk zelfs zijn stem echt gaat gebruiken. Ondanks dat het er iets té vingerdik op ligt dat Tom een trauma uit zijn verleden met zich meedraagt, kan je niets anders dan sympathie voor hem voelen. Wel kunnen Coogans dialogen op het begin wat stroef klinken waardoor je niet zeker bent of dit een regiekeuze was van Cattaneo of dat het simpelweg om een ietwat voorspelbaar script gaat, maar uiteindelijk wordt Tom Michell uitgediept tot een mooi rond personage.
Hartverwarmend
Natuurlijk kan je er niet omheen dat de pinguïn waarnaar de titel verwijst compleet de show steelt. Sorry Steve Coogan, maar hij is gewoonweg de ster van de show. Met wellicht een kleine knipoog naar de regisseur – eerst wil Tom de pinguïn Peter noemen – stellen schoonmaakster Maria en haar kleindochter Sofia de naam Juan Salvador voor. En het is Juan Salvador die er eigenhandig (of ja, eerder eigenvleugelig) voor zorgt dat de ‘feel good’-factor van de film in de lucht schiet. Toch is het spijtig dat er niet meer aandacht wordt besteed aan de woelige situatie waarin Argentinië zich in de jaren 70 bevond. Ook al zou dat misschien afgedaan kunnen hebben aan die ‘feel good’-factor, het had de film extra diepgang kunnen bieden, die het op sommige momenten mist. In de plaats daarvan probeert de film door middel van de Engelse poëzielessen die Tom Michell geeft een activistische noot te geven aan het verhaal in de trant van “Dead Poets Society”.
Met “The Penguin Lessons” maakte regisseur Peter Cattaneo een voorspelbare, maar hartverwarmend komedisch drama. En ook al weet je wat er waarschijnlijk zal gebeuren, de band tussen Tom Michell en zijn pinguïn is onwaarschijnlijk mooi.
The Penguin Lessons speelt nu in de zalen. Bekijk hier de programmatie van de film.
