Met de restauratie van "Angel's Egg” brengt de Japanse regisseur Mamoru Oshii zijn mysterieuze animatiefilm uit 1985 opnieuw tot leven. De grauwe aquarellen, de filosofische raadsels en hypnotiserende muziek blijven opvallend tijdloos. Een film om te savoureren en om lang over na te denken.
Veertig jaar geleden - tien jaar voor hij naam maakte met de wereldberoemde anime “Ghost in the Shell” - maakte Mamoru Oshii “Angel’s Egg”. Dit jaar verschijnt een gerestaureerde versie in de zalen in 4k (een bijzonder hoge beeldresolutie, nvdr.) en Mamoru Oshii begeleidde die restauratie zodat wat u te zien krijgt vandaag zo dicht mogelijk ligt bij hoe hij in 1985 wilde dat het publiek hem zag.
Dat betekent: een barok stadslandschap in grauwe blauw-grijze kleuren en met spookachtige muziek. We volgen een meisje dat eenzaam door de schaduwrijke straten van deze apocalyptische paysage dwaalt met, verstopt onder haar kleren, een ei.
Betekenis zoeken
“Angel’s Egg” is geen film om te begrijpen, maar wel om uitgebreid over te mijmeren. Er is weinig plot en veel om met open mond naar te staren. Oshii interesseert zich immers niet voor verhalen; hij wil wel filosofische ideeën op beeld en in geluid vatten.
Zo staat het ei symbool voor dromen en hoop, alsof dat het enige is waar het meisje zich nog aan kan vastklampen nadat de wereld om haar heen instortte. Uit een ei kan nieuw leven voortkomen. Klein, fragiel, waardevol. Maar over wiens hoop en dromen spreekt de film? Die van het meisje? Of gaat het verder dan dat?
Wanneer een gigantisch ruimteschip, versierd met barokke standbeelden, uit de hemel neerdaalt en de zee rondom zich met oorverdovend gebulder doet verdampen… waar doelt Oshii dan op? De parallel met de atoombom is dan snel gelegd en tegelijkertijd weet niemand zeker of dat effectief de bedoeling is.
Magisch beeld en geluid
Het genie van animator Yoshitaka Amano is daarentegen wel bijzonder duidelijk. Zijn fantasierijke aquarellen sleuren je mee in een wereld die sprankelt van details. De mengeling tussen het futuristische en het gotische verwart, maar is bijzonder mooi. De grauwe sfeer in zijn prentkunst is drukkend, maar ook verrukkelijk om naar te kijken en te blijven kijken.
Op de achtergrond krijsen dissonante violen zodat je je nooit op je gemak voelt. Componist Yoshihiro Kanna moet goed geluisterd hebben naar de “Threnody for the Victims of Hiroshima” van Krzysztof Penderecki uit 1961. Ook daarin onderstreept de muziek de horror van de atoombom, die op geen enkele manier volledig te vatten is met aardse middelen.
Het geheel werkt. Alle puzzelstukjes zijn aanwezig, maar hoe ze in elkaar passen… daar moet je zelf mee aan de slag. “Angel’s Egg” is een ervaring zowel in de bioscoop als tijdens de bespreking achteraf. Al snap je er niets van, zelfs dan blijven de beelden, de muziek en de symboliek hangen. Een film even fragiel en wonderlijk als het ei dat het meisje beschermt.
