In november worden de dagen korter, maar vooral de avonden langer – en dat voel je. Terwijl het buiten vroeger donker wordt, zoeken we binnen naar licht, warmte en een beetje gezelschap op het scherm. Gelukkig bestaan er films en series om het leven net dat tikkeltje meer kleur te geven op die sombere winteravonden.
En wie verlicht er onze woonkamers beter dan Joanne en Noah van de met een Emmy genomineerde Netflix - reeks Nobody Wants This (2024 – heden), gecreëerd door Erin Foster. Met hun recente release van het tweede seizoen behaalde razendsnel de top 10, en goed nieuws: seizoen 3 is as we speak al in productie. Maar wat maakt deze serie nu net zo anders dan haar vele voorgangers?
Recap
Om dit onderscheid te begrijpen, duiken we even terug in seizoen 1 – waar we voor het eerste kennismaken met de agnostische Joanne (Kristen Bell), die samen met haar zus Morgan (Justine Lupe) een feministische, seksueel getinte podcast heeft. Op een etentje, georganiseerd door gemeenschappelijke vrienden, ontmoet ze de Joodse rabbijn Noah (Adam Brody). Ze hebben niet veel woorden nodig, want hun chemie spat meteen van het scherm af.
Doorheen dit seizoen moeten ze zich als koppel zien te navigeren door allerlei vooroordelen en meningen van hun omgeving. Vooral Noah’s familie speelt daar een belangrijke rol in. Daarnaast krijgen we met castleden als Timothy Simons als Sasha en Jacki Tohn als zijn vrouw Esther, al een kleine inkijk in hun huwelijksdynamiek.
De overkoepelende vraag van dit seizoen is dan ook: kunnen Joanne en Noah hun obstakels overwinnen? Een algemeen bekende vraag binnen het romcomgenre, waarin het vaak onconventioneel koppel na een reeks moeilijkheden uiteindelijk tóch samen eindigt (spoiler alert). Maar waar romantische films stoppen bij happily ever after, krijgen we bij series de kans om het verdere verloop te ontdekken. En dat is precies wat seizoen 2 doet.
Het echte leven
Seizoen 2 breekt met alle romcom conventies en geeft ons het echte leven. Nu het duidelijk is dat Joanne en Noah samen een toekomst willen, moeten ze een manier vinden om hun botsende geloofswerelden te laten samensmelten. En zo ontstaat er al snel een nieuw obstakel – eentje die als een donkere wolk over het hele seizoen lijkt te hangen – is Joanne bereidt om zich bekeren of niet?
Daarnaast ontstaan er meer subplots, waardoor ook Morgan’s zoektocht naar een serieuze relatie in gang wordt gezet en het huwelijk van Sasha en Esther steeds meer barsten vertoont. Zo worden alle mogelijke parallellen van liefde naast elkaar gezet – niet om een duidelijk antwoord te geven, maar om de kijker zelf te laten nadenken over wat ware liefde betekent.
Komedie als realisme
Op die manier krijgt de serie meer diepgang en weet ze zich te onderscheiden van het soms cliché romcomgenre. Nobody Wants This gebruikt komedie niet als middel om te ontsnappen aan de realiteit, maar juist om die beter te belichtten. Dankzij de scherp geschreven dialogen voelt iedere scène geloofwaardig aan. De personages praten, twijfelen en botsen zoals wij dat ook doen en deinzen vooral niet weg van de moeilijke gesprekken –geen geforceerde punch lines of over the top situaties, maar een reeks herkenbare momenten. En is dat niet precies wat het leven is: een aaneenschakeling van kleine, eerlijke momenten?
Een waargebeurd liefdesverhaal
Wat de meeste misschien niet weten is dat er ook een real life Joanne en Noah bestaan. De serie is namelijk gebaseerd op het liefdesleven van maakster en producent Erin Foster. Haar huidige man Simon Tikhman is ook Joods. Sterker nog, tijdens hun eerste date bespraken ze ook Simon’s wens om te huwen met een Joodse vrouw. Erin heeft zelfs ook een podcast met haar zus genaamd The World First Podcast with Erin and Sarah Foster.
Toen de relatie serieuzer werd begon Erin – net zoals Joanne- steeds meer na te denken over een bekering. Uiteindelijk besloot Erin zich dan toch te bekeren. Onlangs hebben Erin en Simon zelfs een kindje gekregen. Hopelijk is dat ook het einde waar de serie naartoe werkt. We wachten alvast in spanning af tot de release date van seizoen 3.
