Wie herinnert zich nog de gevreesde Predator van 1987? Toen kon een kleine groep rambo’s het wezen nog de baas, maar aangezien de franchise bleef groeien bewijst Predator zich meer dan een gruwelwezen. Wie nog een gezellige filmavond wil tijdens deze donkere dagen kan zich alvast tegoed doen aan Predator: Badlands. Want jawel, het kan nog meer goor, gewelddadig en grotesk.
Zwakke schakel
Als je dacht dat Predators alleen maar konden brullen en grommen, heb je het mis. Ze hebben naast een taal ook een eigen cultuur, die er vooral uit bestaat de zwakke schakels uit hun clans te halen. Een zo’n zwakke schakel is Dek, een jonge Predator die op het punt staat zichzelf te bewijzen om geaccepteerd te worden door zijn clan. Al denkt zijn vader daar anders over, hij vindt zijn zoon maar een slapjanus en wil hem uit de weg ruimen. Dek ontsnapt aan de dood en vlucht naar de afgelegen planeet Ganna met als doel een gevreesd monster te doden om te bewijzen dat hij wel degelijk een waardige Predator is.
De reis draait anders uit dan gedacht. Ganna is namelijk een Darwinistische hel, waar iedereen een prooi is voor elkaar. Leuk voor een Predator, het wezen dat altijd jaagt. Tot Dek ontdekt dat hij zelf eens de prooi zou kunnen worden.
Samenwerken in plaats van doden
Audiovisueel doet de openingsscène meteen denken aan Dune, met een eerste vechtscène weten we alvast waar we aan toe zijn: deze Predator-film is een pak anders dan de voorgaande. Dat is positief, want de franchise kon nog eens een opfrissing gebruiken. In de eerste helft dreigt alles wel naar een totaalcliché te vervallen: personage ontsnapt aan de dood, slaat op de vlucht, komt terecht in een vijandige omgeving, ontmoet dan het enige andere personage dat hem kan helpen. Met enkele flauwe grappen hier en daar leek het even op een Ice Age-film uit te draaien.
De tweede helft maakt alles echter goed. Enkele slimme twisten slagen erin het verhaal toch interessant te houden tot het einde. De Predator merkt dat hij om te overleven wel eens zou moeten samenwerken in plaats van enkel doden. Een mooie insteek die de rest van het verhaal ten goede komt. De flauwe grappen en enkele slordige toevalligheden opzij gelaten is deze nieuwe Predator een waardige toevoeging die ook kan dienstdoen als standalone.
En wat deze Predator echte de moeite maakt, is de creativiteit in de uitwerking van Ganna en haar alien-inwoners. Predator: Badlands is een fantasierijke belevenis waar je je ogen de kost kan geven.
