De animatiefilm ‘Mary Anning’ zet de beroemde paleontologe met dezelfde naam in de schijnwerpers. Dat doet het met een emotioneel verhaal over verlies, maar ook met een gezonde portie avontuur en humor. Jonge slimmeriken kunnen naar hartenlust meespeuren naar fossielen en ondertussen heel wat bijleren over de geschiedenis en prehistorie.
Wie een beetje Engels spreekt, kent misschien deze tongbreker: She sells seashells by the seashore. De persoon waarover dit rijmpje gaat, was niemand minder dan Mary Anning, één van de eerste Engelse paleontologen uit het begin van de negentiende eeuw. Haar ontdekkingen - waaronder het wereldberoemde plesiosaurusfossiel - gaven de voorzet voor Darwins evolutietheorie en hoewel ze in haar eigen tijd maar deels werd gewaardeerd, weten we vandaag de dag maar al te goed hoe belangrijk haar bijdrage aan de wetenschap is gebleken.
Levensecht verhaal
Op het internationaal filmfestival van Annecy in Frankrijk kende de animatiefilm over deze beroemde wetenschapster, ‘Mary Anning’, dit jaar haar wereldpremière. In deze Zwitsers-Belgische coproductie volgen we de twaalfjarige Anning terwijl ze – jawel – seashels sellt on the seashore. Of liever, fossielen, die versteende overblijfselen uit lang, lang, lang vervlogen tijden.
We leren Anning kennen in het fatale jaar 1811 toen haar vader verongelukte bij de kalkkliffen die hij haar zelf leerde kennen. Daarmee valt voor de jonge Mary haar belangrijkste steun en toeverlaat weg, want Richard Anning was misschien wel de enige persoon in het dorp die haar nieuwsgierigheid aanwakkerde. Zonder hem dreigt niet alleen haar toekomst, maar ook haar gezin in te storten.
Mysterie
Het enige dat haar vader achterliet, was een mysterieuze tekening en dat is voor de curieuze Mary het begin van een avontuurlijke zoektocht naar de betekenis ervan. Hiervoor moet ze heel wat scheve blikken incasseren. Meisjes horen niet nieuwsgierig te zijn. Ze moeten stil, braaf en netjes zijn, maar laat dat nu net drie termen zijn die niet in Mary’s woordenboek staan; een attitude waarin de film haar volmondig steunt.
Deze film is een welgemikte trap tegen de schenen van de discriminerende moraal tweehonderd jaar geleden. Want ook de echte Mary Anning mocht wel erelid worden van de Geological Society in Londen, maar ze mocht zeker geen vast lid worden, noch mocht ze een academische positie bekleden.
Dat giet regisseur Marcel Barelli in een hartverwarmende animatiefilm met een bijzonder sfeervolle tekenstijl. Je voelt het zilte water bijna tussen je tenen kruipen en de wind door je haar waaien. En er is een schattig hondje om het geheel nog aandoenlijker te maken. Een film voor iedereen die nieuwsgierig genoeg is om de gevaren van de natuur te trotseren.
Mary Anning speelt nu in de zalen!
