In november komt het rechtbankdrama « On vous croit » in de zalen, waarin een bijna vierkant beeld de rauwe performance van de Belgische actrice Myriem Akheddiou insluit. Zij geeft een gezicht aan een moeder wiens kind werd misbruikt. Zulke feiten geeft men zelden aan en als men dat wel doet, dan worden ze amper geloofd, laat staan dat er aan het eind van de juridische rit een veroordeling volgt. Als tegengewicht stelt deze film ondubbelzinnig: wij geloven u.
De Belgische filmmaker Arnaud Dufeys sloeg de handen in elkaar met de Franse scénariste Charlotte Devillers om ‘On vous croit’ te regisseren. Met deze film werpen ze een blik op een zitting in de rechtbank waarin een moeder van twee het voogdij over haar kinderen dreigt te verliezen.
De film stond op het vijvenzeventigste filmfestival van Berlijn eerder dit jaar en in november komt hij eindelijk in de zalen. Het is zo’n film die je makkelijk over het hoofd zou zien: simpel verhaal, één locatie, weinig speciale cinematografie. En toch sleurt deze korte langspeler (in totaal duurt hij maar één uur en achttien minuten, nvdr.) je mee voordat je het doorhebt.
Schitterende performances
Geloof me ook als ik zeg dat deze film het vooral moet hebben van de ijzersterke performances. Ondertussen zijn de beelden nogal statisch, maar het grote voordeel daarvan is dat niets ons kan afleiden van die acteerprestaties.
Hoewel de camera amper wijkt van het gezicht van de hoofdrolspeelster verveelt de film allerminst. De Brusselse Myriem Akheddiou is ook bekend uit ‘Titane’ (2021) van Julia Ducournau en uit ‘Le Jeune Ahmed’ (2019) van de gebroeders Dardenne. Haar talent werd dus al eerder gespot door toonaangevende regisseurs.
Deze keer sleurt haar mimiek ons mee in haar angst en vastberadenheid. Vaak kan ze niets anders doen dan reageren op wat andere zeggen, maar ondanks haar machteloosheid straalt ze als geen ander verlammende paniek uit. Het gevaar schuilt erin dat de tegenstand elke blijk van paniek aangrijpt om haar af te schilderen als een hysterische mens die niet voor de kinderen kan zorgen. Er rest niets anders dan klap na klap na klap te incasseren en het juridische proces zijn werk te laten doen.
Niet alleen Akheddiou, ook haar tegenspeler verdient vermelding. Laurent Capelluto, die u kan kennen van ‘Mr. Nobody’ (2009) van Jaco Van Dormael en ‘Amour’ (2012) van Michael Haneke; heeft ook een indrukwekkend palmares. Nu haalt hij het bloed van onder onze nagels door erbij te zitten als een man die goed genoeg weet wat hij misdeed, maar er rotsvast van overtuigd is dat hij ermee kan wegkomen als hij maar stellig genoeg blijft volharden in zijn boosheid.
Bedrukkende beelden
Het is gelukkig niet zo dat de cinematografie helemaal niets bijdraagt aan het verhaal. De cinematografie van Pépin Struye sluit de personages op in een smal kader. Alle kleurtinten zijn wit of grijs of sterk afgewassen. Als het gezin niet door het steriele interieur van de rechtbank dwaalt, dan zit het in een kantoor dat vanuit de hoogte over de stad uitkijkt.
Het lijkt wel alsof alles, ook de dialogen, ver weg staan van de realiteit. Voor buitenstaanders blijkt het gemakkelijk om verloren te lopen in de tegenstrijdige verhalen; nochtans is de realiteit kristalhelder voor Akheddiou’s personage.
Deze film biedt daarom steun aan de vele echte slachtoffers van werkelijk misbruik. Of de film iets kan veranderen valt te betwijfelen, want meer dan een slice-of-life tonen doet het niet. Ook al spreken de cijfers aan het einde van de film voor zichzelf, toch valt actie ondernemen veel mensen zwaar en moet je in de eerste plaats al geloven dat er een probleem is. Laat deze film het antwoord bieden: ja, er is een probleem en wij geloven u.
Cinenews-journalist: Senne Cambré
