Geregisseerd door Natja Brunckhorst, bekend als de jonge hoofdrol uit Christiane F., vormt deze speelse en bij vlagen tragikomische caper een terugblik op het chaotische kantelmoment net voor de Duitse hereniging in 1990.
De premisse is klassiek in opzet maar uitgesproken tijdgebonden in uitvoering: een groep uitgebluste burgers uit Oost-Duitsland ontdekt in de laatste dagen van de DDR een vergeten opslagplaats met een gigantische hoeveelheid Ostmarken, geld dat binnen enkele dagen officieel waardeloos zal zijn. Wat volgt is een haastige, onhandige poging om het geld alsnog om te zetten in iets van waarde, voordat de economie van de Bondsrepubliek het definitief overneemt. Vandaar de titel: “Two to One”, verwijzend naar de officiële wisselkoers waarbij twee Ostmarken slechts één D-mark waard zijn, een symbolisch verlies dat meer vertegenwoordigt dan enkel koopkracht.
Centraal in het verhaal staat Maren (Sandra Hüller), een vrouw die samen met haar echtgenoot Robert (Max Riemelt) het plan opzet om de geldberg te verzilveren. Daarbij worden ze geholpen (en tegengewerkt) door een bonte stoet aan oude bekenden en familieleden, waaronder Robert’s vader Markowski (Peter Kurth), een gepensioneerde en verbitterde staatsveiligheidsagent, en Volker (Ronald Zehrfeld), een oude vlam van Maren. De onderlinge relaties zijn complex en beladen met onuitgesproken emoties en politieke trauma’s.
Wat begint als een ludieke poging tot burgerlijk verzet tegen een onrechtvaardige monetaire overgang, ontaardt al snel in chaos, misverstanden en opportunisme. De personages proberen aanvankelijk met hun Oostmarken elektrische apparaten te kopen bij rondreizende verkopers die het geld nog aanvaarden, maar schakelen later over naar ingewikkeldere constructies met buitenlandse DDR-ambtenaren die onder bepaalde voorwaarden nog geld mogen omwisselen. En dan is er ook nog een subplot waarin ze de oude fabriek in het dorp nieuw leven willen inblazen, niet uit idealisme, maar om hun hebzucht te verantwoorden.
Brunckhorst flirt duidelijk met het absurdisme van klassieke Ealing-komedies, maar haar script houdt het midden tussen burleske en sociaal commentaar. In de geest van Good Bye Lenin! probeert Two to One niet alleen een tijdsbeeld op te roepen, maar ook een gevoel: dat van verlatenheid, morele verwarring en collectief geheugenverlies. De onderliggende melancholie over een samenleving die zich nooit écht heeft mogen afsluiten voor ze werd opgeslokt, sijpelt voortdurend door, zonder dat de film ooit zwaar op de hand wordt. Toch is de narratieve focus soms zoek: de plotpunten stapelen zich op zonder altijd consequent uitgewerkt te worden, en het verhaal maakt enkele abrupte bochten die de spanningsboog verzwakken.
Toch blijft de film aantrekkelijk dankzij de sterke cast. Sandra Hüller levert zoals steeds een gelaagde en charismatische vertolking, die de emotionele dubbelheid van Maren, haar idealisme, haar frustratie, haar nostalgie, overtuigend neerzet. Peter Kurth geeft het geheel een dreigende ondertoon als een man die ooit macht had maar nu slechts op de achtergrond schaduwen werpt. Zehrfeld en Riemelt brengen zachtheid en rivaliteit, waardoor de film ook iets tastbaars vertelt over persoonlijke geschiedenis in tijden van collectieve omwenteling.
Two to One is geen perfect geoliede machine. Maar net als de wereld die het portretteert, is het rommelig, tegenstrijdig en onweerstaanbaar menselijk. Het is een film om naar uit te kijken, niet omdat het grote cinema belooft, maar omdat het kleine drama’s blootlegt in een tijdperk dat we steeds beter denken te begrijpen, maar dat ons nog altijd weet te verrassen!
Two to One speelt nu in de zalen. Bekijk hier de programmatie van de film!
