Met Predator: Badlands waagt 20th Century Studios een nieuwe poging om hun iconische monsterfranchise terug op de kaart te zetten. Na een reeks sequels, spin-offs en mislukte reboots, hopen we dat deze film terug de kracht van het origineel weet te evenaren: eenvoud, spanning en het besef dat de jager altijd kijkt.
Toen Predator (1987) verscheen, geregisseerd door John McTiernan, wist niemand goed wat te verwachten. Wat begon als een doorsnee actieprent met Arnold Schwarzenegger en een groep gespierde commando’s in de jungle, groeide al snel uit tot een cultklassieker die het monsterlijke en het militaire op unieke wijze combineerde. De alien in kwestie—een roofdier met camouflage, warmtedetectie en een morbide voorkeur voor menselijke trofeeën—veranderde de regels van het spel. Het succes leidde tot een vervolg: Predator 2 (1990), waarin de jacht zich verplaatste naar de stedelijke jungle van Los Angeles, met Danny Glover in de hoofdrol. Een gewaagde, donkere film die weliswaar minder gepolijst was dan het origineel, maar nog steeds respect afdwingt binnen het genre.
Wat volgde, was een lange, hobbelige weg. De Alien vs. Predator-films (2004, 2007) boden fans weliswaar brute gevechten, maar verloren zich in halfslachtige mythologie en rommelige narratieven. Predators (2010), met Adrien Brody, probeerde de franchise te heroriënteren door een groep criminelen en soldaten op een buitenaardse planeet te dumpen, maar werd uiteindelijk niet meer dan een voetnoot. The Predator (2018), geregisseerd door Shane Black (nota bene een bijrolacteur in de eerste film), slaagde er ondanks hoge verwachtingen niet in de juiste toon te vinden. Humor, genetische manipulatie en rommelige plotlijnen deden de geloofwaardigheid geen goed.
De parallellen met de recente Alien-reeks zijn dan ook treffend. Alien: Romulus (2024, Alvaez) slaagde erin om het oorspronkelijke gevoel van angst, claustrofobie en beklemming terug te brengen—iets waar de eerdere films als Prometheus en Alien: Covenant moeite mee hadden. Als Badlands dezelfde toppen schreert, zou het weleens de revival zijn waar de studio op hoopt. Of het lukt, valt nog af te wachten.
