De Franse animatiefilm Little Amélie won op het animatiefilmfestival van Annecy de publieksprijs - en terecht. Deze verfilming van het gelijknamige boek van Amélie Nothomb vertelt in kleurrijke pasteltinten hoe een verwonderd kind de wereld leert begrijpen in al haar schoonheid, maar ook geconfronteerd wordt met trauma en verlies. Het is een tedere ode aan het leven bekeken vanuit kikvorsperspectief.
Als Amélie geboren wordt, denkt ze dat ze God is, en God, dat is een tube waar aan het begin leven ingaat en aan het eind leven uitkomt. Op die metafysische noot begint ‘Little Amélie’; een vertroetelende Franse animatiefilm die evenzeer over de dood gaat als over het leven. Op het Annecy International Animated Film Festival won hij de publieksprijs en het is niet moeilijk te zien waarom.
Deze boekverfilming probeert heel wat zaken tegelijkertijd te zijn - filosofisch, vertederend, contemplatief - en slaagt daar over het algemeen erg goed in. Door de autobiografische insteek die de schrijfster van het boek gebruikte, voelt het verhaal realistisch aan. De Belgische Amélie Nothomb groeide immers net zoals haar hoofdpersonage op als dochter van een diplomaat en woonde tijdens haar jeugd onder andere in Japan.
Leven in pastelkleuren
In de film ontdekken we de wereld samen met Amélie, vaak vanuit kikvorsperspectief. De eerste regenbui, het eerste dagje zee, de eerste keer ruiken aan de bloesem in de lente. En de animatie voegt een een laag kinderlijke fantasie toe aan die werkelijkheid. Even zijn we weer verwonderd over de kleine dingen in het leven.
Het doet hunkeren naar een simpelere tijd, toen er geen gsm aan onze hand geplakt was en we blij waren om een stofzuiger te zien. Amélie is zelfs zo onder de indruk van dat laatste, dat ‘stofzuiger’ haar eerste woordje wordt.
Om die verwondering nog meer in de verf te zetten, vermengen realiteit en fantasie zich met elkaar in pasteltinten - iets wat in een animatiefilm net iets gemakkelijker te filmen is dan in het echt. Gelijkaardig daaraan spelen de animatoren met “camerastandpunten” die in een live-action film haast onmogelijk zijn om te filmen.
De tekenstijl leent zich prima tot het verhaal dat de film wilt vertellen en is bedrieglijk simpel (kinderlijk in feite) maar barst van de kleuren. Er is geen klare lijn te bespeuren in deze film, maar misschien zijn we die wat beu geraakt?
De dood bekeken door kinderogen
Amélie krijgt ook een inleiding tot de akelige kant van het leven. Verhalen uit de oorlog getuigen van trauma en verdriet. Haar kindermeisje kookt rijst terwijl ze die herinnering naar boven haalt en de animatie beeldt de gruwel uit met behulp van de korrels. Zo blijft alles kindveilig, maar boet de film niet te hard in aan diepgang.
Sommige verhaallijnen mochten gerust wat verder uitgewerkt zijn. De relatie tussen Amélie en haar oudere broer, bijvoorbeeld, is vanaf het begin nogal gespannen. Uiteindelijk leert ze toch hoe ze hem graag kan zien, maar meer dan twee scènes besteedt de film er niet aan. Ondertussen gaat haar oudere zus op in de achtergrond.
Anderzijds is de beperkte lengte van de film een verademing. De keuze om steevast bij het perspectief van Amélie te blijven is begrijpelijk, omdat het de beladenheid van sommige thema’s er vanaf haalt. Ondanks het terugkerende thema van de dood, viert de film het leven.
Aan het einde voel je je vooral opgelucht en tevreden. Want ondanks alles betekent nieuw leven dat er hoop is - op vrede, een betere toekomst. En misschien zijn we nog het meest opgelucht wanneer we er voor even opnieuw plezier uithalen om de wereld door een weckpot te bekijken.
