‘Les Enfants Rouges’, nog maar de tweede langspeelfilm van de Tunesische regisseur Lofti Achour, bewijst hoe zinloos geweld om een lapje grond kan zijn. De emotionele queeste die volgt, toont hoe een jongen veel te snel volwassen moet worden. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar verteld met een poëtische, soms hallucinerende verbeeldingskracht.
De 14-jarige Achraf volgt zijn 16-jarige broer Nizar de Tunesische bergen in, alsof hij één van de schapen is die ze drijven. Nizar waarschuwt voor landmijnen die een niet nader genoemde groepering er rond strooide. De broers zijn er duidelijk niet welkom. Dan wordt het tweetal overvallen. Enkel Achraf ontsnapt aan de dood en moet het bloederige hoofd van Nizar weer naar huis brengen door prachtige berglandschappen. Het ene tableau na het andere passeert, maar de gruwel wordt er niet minder op.
Regisseur Lofti Achour maakt met ‘Les Enfants Rouges’ nog maar zijn tweede langspeelfilm en bewijst zich als visueel kunstenaar. Ondertussen lepelt hij ons een verhaal in ‘geïnspireerd op echte gebeurtenissen’. Om dat impactvol te brengen, maakt hij de gruwel zo realistisch mogelijk, maar voor alles wat daarop volgt, haalt hij wat interessanters uit de kast.
Realisme
Het realisme waarmee de jonge acteur Ali Helali zijn personage Achraf neerzet valt op. Eerst doet hij alsof er niets gebeurd is, bijna alsof hij de tijd kan terugdraaien als hij maar niet toegeeft wat er is gebeurd. Pas dan durft Achraf zijn familie te benaderen met zijn rugzak die met bloed is doorweekt.
Wie er achter de misdaad zit en waarom blijft onuitgesproken, want de uitkomst is in alle gevallen hetzelfde: de familie moet verder gaan ondanks hun groot gemis. Hoe elk familielid dat doet verschilt van persoon tot persoon; sommigen praten zacht met Achraf, anderen zetten hem onder druk om nu eindelijk het hele verhaal te vertellen.
Maar naast de angst en de pijn is later in de film ook plaats voor vreugde, ondanks alles. De familieleden komen dichter bij elkaar wanneer ze besluiten Nizar’s lichaam naar huis te brengen. Daarvoor moeten ze dezelfde bergen doorkruisen op gevaar van eigen leven. Die queeste komt met twijfels en onzekerheid, maar ook met liefde voor elkaar.
Surrealisme
Dat realisme zet de regisseur af tegen spookachtige verschijningen van Nizar die alleen zijn broertje Achraf kan zien. De ijskast met zijn lugubere inhoud verandert in een bijna bovennatuurlijke aanwezigheid in het huis. Ook de onthoofde Nizar die over het erf dwaalt in het midden van de nacht geeft het verhaal een surreëel laagje vernis.
Zonder deze momenten, was ‘Les Enfants Rouges’ niet alleen minder impactvol geweest, maar ook een veel moeilijkere film om te kijken. Ook de flashback waarin we Nizar zien lachen en dansen, omringd door zijn familieleden, verzacht de pijn. En gelukkig maar. ‘Les Enfants Rouges’ toont de zinloosheid van zulke gruweldaden, zonder pedant te worden.
‘Les Enfants Rouges’ toont rouw, schuld en hoop in het hoofd van een kind dat niet begrijpt waarom de wereld zo wreed is. Lofti Achour choqueert en ontroert. We kunnen veel leren van de liefde die volgt nadat de aarde rood kleurde.
