Twee broers keren terug naar hun geboortedorp om er een club te openen. Maar dat gaat niet zoals gepland. Het duurt even voor de ware horror op gang komt, en dat maakt het geheel des te spannender. Sinners brengt een verrassende twist aan het horrorgenre.
Back in town
De ene broer heet Smoke, de andere Stack. Samen vormen ze het businessduo “Smokestack”. Een naam die een rapper van de 21ste niet mis zou staan, ware het niet dat Sinners zich afspeelt in de jaren ’30 van het rurale Amerika, waar de Ku Klux Klan zijn laatste adem uitblaast en waar de zwarte bevolking langzaam (doch aarzelend) zijn plaats herwint in de maatschappij.
Smoke en Stack houden het voor bekeken in Chicago en keren terug naar hun heimat in de Mississippi om er een “junkejoint” te openen, een voor die tijd typisch Afro-Amerikaanse danstent. De broers brengen hun neef Sammy mee aan boord, tot ongenoegen van diens vader, die pastoor is en het niet zo heeft voor Sammy’s passie en talent voor de blues-gitaar. Toch richt Sammy zich liever tot de gitaar dan tot God. En in een horrorfilm is elk object dat niet God is, iets des Duivels.
Horror x musical?
Opzet voor Sinners is de volksmythe dat bij het spelen van muziek bepaalde spirituele entiteiten worden opgeroepen, zowel goede als kwade. Nu is de boosdoener de blues-gitaar. Tijdens de openingsavond van de jukejoint gaat iedereen los op de muziek, maar wanneer Sammy zijn betoverende opvoering doet, maakt die een kwaadaardige entiteit wakker. Vanaf dan is het hek compleet van de dam, en krijgen we de echte horror op ons bord.
Muziek staat centraal in Sinners, wat eens iets anders is dan een behekste pop, huis, of psychotische gek. De horror is sluipend, wat de opbouw van Sinners buitengewoon spannend maakt. Er wordt genoeg sympathie voor de personages opgewekt dat de kijker ook echt begaan is met hen (een gedeelte dat al eens wordt overgeslagen in het horrorgenre).
Aangezien muziek een belangrijk thema is, kon een goede soundtrack niet ontbreken. De banjo klonk nog nooit zo huiveringwekkend, dat is te danken aan componist Ludwig Göransson die zijn signature sound voor Tenet (2020) meesterlijk integreerde in de muziek voor Sinners. Een scène die bijblijft en deze film meteen in het rijtje van audiovisuele juweeltjes katapulteert is Sammy’s optreden in de jukejoint, waar de kakofonie aan klanken een harmonie vormt die kippenvel bezorgt.
Cinenews-journalist: Joachim Ferier
