In Vermiglio lijkt de tijd stil te staan. Het Italiaanse bergdorpje, ver weg van de buitenwereld, vormt het decor voor Maura Delpero’s familiekroniek die vier seizoenen omspant. Een knipoog naar Vivaldi’s meesterwerk, want beide vertellen over de cirkel van geboorte, bloei en dood.
Slow cinema
De eerste minuten voltrekken zich in volledige stilte. Het enige geluid komt van de bedrijvigheid in het afgelegen Italiaanse bergdorpje Vermiglio: een koe die wordt gemolken, de familie tijdens een maaltijd, het geluid van de wind die door de bomen jaagt. Al snel is duidelijk dat Vermiglio een voorbeeld is van slow cinema, waarbij de focus niet zozeer ligt op dialogen, maar waar we de gebeurtenissen afleiden door de witruimtes waar stilte en gezichtsuitdrukkingen soms meer zeggen dan 1000 woorden.
Het is 1944 en het einde van de Tweede Wereldoorlog is in zicht. De deserterende soldaat Pietro duikt onder bij de familie Graziadei en neemt deel aan het dorpsleven. Wanneer hij de bevallige Lucia ontmoet, slaat de vonk meteen over tussen de twee. Geen gevatte oneliners, fletse Hollywoodverleiding en eveneens geen melig aantrek-afstoot gedoe: de liefde tussen de twee wordt op de meest simpele manier overgebracht. Oogcontact. De kracht van non-verbale communicatie is een constante doorheen de film, op die manier zet Delpero een ontroerende chemie tussen de personages neer. De scènes grijpen je als kijker meermaals naar de keel.
Levensecht
De vier seizoenen vormen de rode draad, we zien hoe het dorpsleven zich schikt naar de grillen van de natuur. Van de donkere winterdagen, tot een regenachtige herfst en de glooiende zomermaanden. Parrallel daarmee zien we hoe de relaties tussen de familieleden veranderen, en iedereen zijn plaats probeert te zoeken in het door religie gedomineerde Vermiglio. Die status quo wordt meerdere malen uitgedaagd.
Onderhuids voelen we nog de dreiging van de oorlog, maar doordat alle scènes zich afspelen in het dorp lijkt die oorlog ergens ver weg. Een erg slimme regiekeuze, want waar de oorlog voor soldaat Pietro heel concreet was, is die voor de dorpsinwoners een soort onzichtbare schim. Vermiglio is een oorlogsfilm zonder bommen en granaten, het bewijs dat ‘oorlog’ verschillende facetten heeft en niet enkel gaat over de schietende soldaat.
Vermiglio voelt levensecht aan, en dat is niet verwonderlijk. Maura Delpero haalde inspiratie uit haar eigen familiegeschiedenis. Eentje die het meer dan waard is om te vertellen.
Bekijk hier de programmatie van de film in je dichtstbijzijnde cinemazaal.
