Wat als liefde geen pijn meer hoefde te doen? Daar geeft de gloednieuwe sci-fi thriller Companion een antwoord op. De makers van The Notebook (2004) en Barbarian (2022) brengen samen met regisseur Drew Hancock een nieuw liefdesverhaal door ons te introduceren aan gezelschapsrobots. Deze worden ingehuurd bij een gebrek aan affectie en intimiteit, of simpelweg een overvloed aan eenzaamheid. Ze zijn makkelijk te installeren door het aanmaken van een liefdeslink. Hierdoor doet een gezelschapsrobot alles voor de persoon waarmee de link is gecreëerd. Er is echter één regel: vertel een robot nooit dat ze een robot is.
Niets is wat het lijkt
We ontmoeten het koppel Iris en Josh, gespeeld door Sophie Thatcher en Jack Quaid. Iris is een gezelschapsrobot die denkt dat ze een mens is. Samen zijn ze op weg naar een gezellig weekend met vrienden. Eens aangekomen valt het op dat er een onderliggende spanning is in de groep. De enige die dit niet doorheeft is Iris, want ze is zo geprogrammeerd dat ze niet te veel vragen mag stellen. Als Josh zegt dat het oké is, dan is dat ook zo. Het lijkt alsof ze dolverliefd zijn, maar er schuilen duistere motieven achter hun relatie. Naarmate het weekend vordert, wordt Iris steeds meer een prooi van een hebzuchtig machtsspel.
Dit machtsspel krijgt pas zijn ware vorm als Iris erachter komt dat ze een robot is. Dit leidt tot een reeks van onomkeerbare gebeurtenissen, waardoor ze gedwongen wordt om los te breken van haar liefde voor Josh. Maar zal hij haar zomaar laten gaan?
Moderne dystopie
Iedere goede sciencefictionfilm neemt de kijker mee in een futuristische dystopie. In Companion is dit niet anders. De mensen zijn zo afhankelijk geworden van technologie dat ze gevoelloos reageren op authenticiteit, maar vooral een gebrek hebben aan menselijkheid. Het vernieuwende is dat deze regels herschreven worden met het personage Iris. Zo merken we op dat, ondanks ze volledig geprogrammeerd is door Josh, ze wel degelijk een zelfbewustzijn heeft. Dit staat scherp in contrast met haar omgeving. De mensen hebben hun moreel kompas volledig verloren, maar Iris is standvastig in haar zoektocht naar oprechte gevoelens. Sophie Thatcher zet deze soms moeilijke zoektocht geloofwaardig en kwetsbaar neer waardoor ze de kijker laat juichen voor haar overwinning.
In Jack Quaid zijn performance daarentegen is te zien hoeveel macht en controle wij als mensen daadwerkelijk hebben. Josh’s obsessieve neigingen om Iris te controleren hebben als keerzijde dat hij een zeer menselijke fout maakt: blindelings vertrouwen op zijn eigen kunnen. Zo loopt hij recht in zijn eigen val en lijkt de dystopie helemaal niet meer ver weg. In tegendeel, we zitten er middenin.
Een thriller die onderliggende angsten blootlegt
Companion is een inkijk in welke nachtmerrie de mensheid kan veranderen als we technologie ons leven volledig laten beheersen. De grootste sterkte zit dan ook in deze relevantie afgewerkt met een goede dosis humor: de iets té herkenbare discussies, de scherp geschreven dialogen, de mislukte relaties. Regisseur Drew Hancock draait hiermee als het ware de rol van mens en robot om ons een uitvergrote versie te geven van de hedendaagse maatschappij. Hij bewijst dat het tijd is om onze verantwoordelijkheid op te nemen als samenleving en terug op zoek te gaan naar onze menselijkheid, zowel op persoonlijk als professioneel vlak, voor het te laat is.
Companion speelt momenteel in alle bioscoopzalen. Bekijk hier de programmatie van de film!
Cinenews-journalist: Federica Alexakis
