‘Le Royaume’ is een intiem portret van de dochter van een geharde maffiabaas. De camera focust op hun relatie, wat in schril contrast staat met de hondsbrutale actie. Familie is het allerbelangrijkste in hun koninkrijk; zo belangrijk dat geen gruweldaad te veel is om dat te verdedigen.
De vijftienjarige Lesia logeert bij haar vader in zijn safehouse op Corsica. Wanneer er op het eiland een bendeoorlog uitbreekt, worden beiden meegesleurd in de gevolgen van het geweld. Ze slaan op de vlucht en proberen hun band overeind te houden. Dat is echter buiten de misdaden van de maffia gerekend.
Op het filmfestival van Cannes speelde ‘Le Royaume’ dit jaar in de sectie ‘Un certain regard’. Dat onderdeel van het festival zet jong talent in de kijker en biedt vernieuwende films een forum. Daar past ‘Le Royaume’ perfect in want het is de eerste langspeelfilm van regisseur Julien Colonna en het verlegt de grenzen van het gangstergenre.
Oeil pour oeil
In ‘Le Royaume’ staat het geweld in de schaduw van een ingewikkelde vader-dochterrelatie. Volgens Colonna zijn verhalen over de maffia over de hele wereld erg gelijkaardig. In plaats daarvan zoomt hij in op de momenten van rust tussen de misdaden in. Dat is volgens de vader in de film “hun koninkrijk”.
Dat koninkrijk moet worden beschermd. Gruwelijke geweldplegingen onderbreken geregeld de vrede. Niets daarvan wordt verheerlijkt - integendeel. De agressie is choquerend, hard en genadeloos. Niemand is veilig en dat voel je tot in de cinemazaal.
Tijdens een van de aangrijpendste monologen van dit jaar verduidelijkt de vader aan zijn dochter waarom ze moeten moorden. Het komt er paradoxaal genoeg op neer dat elke dode hen een extra dag rust biedt waarin ze met elkaar kunnen optrekken als vader en dochter; een dag waarop ze een normaal leven kunnen leiden.
Daarbij negeert hij dat hij onder een valse naam ondergedoken zit op een camping en een pruik moet dragen. Zelfs Lesia lijkt daar blind voor te zijn. Hun band is innig en diep. Langzaamaan wordt duidelijk dat ook zij ver zou gaan om te vechten voor een extra dag vrede; een extra dag met haar vader.
La vie sauvage
Deze onverwachte road-trip speelt zich af tegen de achtergrond van de idyllische landschappen van Corsica anno 1995. De beelden zijn zacht, bijna rustgevend en het acteerwerk is subtiel, bijna gewoontjes. We zien geharde maffiosi in hun huiselijke setting televisiekijken en kamperen op het strand. Dat toont aan dat de harde wereld waarin Lesia leeft, amper verschilt van het leven dat u en ik leiden.
Het is een mannenwereld waarin Lesia zich moet leren te weren. Tijdens de allereerste scène zien we de vader met zijn kind op zwijnen jagen. Pas wanneer Lesia haar pet afzet en haar lange haren omlaag laat vallen, beseffen we dat het om een meisje gaat. Vervolgens snijdt ze zo’n beest genadeloos open om de ingewanden eruit te halen.
Dat weerspiegelt meteen de gruweldaden die nog zullen volgen. Alleen gaat het dan niet meer om zwijnen, maar om mensen. Sterker nog, mensen die Lesia graag ziet. Verrassend genoeg dwingt dat alles de vader en zijn dochter dichter naar elkaar toe. Zo leren ze elkaar pas echt kennen. Het raakt.
Niets wordt verheerlijkt in dit genuanceerde gezinsportret. De personages, hun relaties en hun omgeving voelen hyperrealistisch aan. Soms is het gemakkelijk te vergeten dat het om een fictiefilm gaat. Ondanks wat het publiek vindt van de misdaden die de personages begaan, sluipt een ongemakkelijk begrip naar binnen: het zijn en blijven ook maar mensen.
Ontdek hier de programmatie van de film in je dichtstbijzijnde bioscoopzaal.
