Clint Eastwoods ‘Juror #2’ is geen vervolg, al doet de titel dat wel uitschijnen. Het is een op zichzelf staande juridische thriller waarin een jurylid bij een moordzaak voor een ongemakkelijk dilemma komt te staan. Wat gerechtigheid precies is in zijn situatie, laat Eastwood bewust in het midden.
Het is nacht en het regent wanneer familieman Justin Kemp (Nicholas Hoult) van de bar naar huis rijdt. Hij is er niet bij met zijn gedachten en schrikt wanneer hij een hert aanrijdt. Een jaar later wordt hij opgeroepen als jurylid bij een moordzaak. Tot zijn afgrijzen komen de feiten van die bewuste avond hem wel heel bekend voor. Kemp krijgt het benauwd en stelt zich de akelige vraag: ‘Wat als het geen hert was dat ik heb aangereden?’
Clint Eastwood zet zich op zijn 94ste opnieuw in de regiestoel voor de juridische drama-thriller ‘Juror #2’. Je kent hem als acteur uit menige spaghettiwestern en als regisseur van ‘Unforgiven’ (1992), ‘Million Dollar Baby’ (2004) en ‘The Mule’ (2018). Nu duikt hij de rechtszaal in met maar één doel: het publiek ongemakkelijk doen schuifelen in hun zetels. Want tja, wat is gerechtigheid in deze situatie?
Eén tegen allen
In de rechtszaal zit in het geval van ‘Juror #2’ een sterrencast. Nicholas Hoult moet opboksen tegen Toni Collette als advocaat van de Amerikaanse staat en J.K. Simmons drijft hem als gepensioneerde politie-inspecteur in het nauw. Hij gaat te rade bij Kiefer Sutherland die hem sluitend juridisch advies verleent: als hij eerlijk is, dan vervolgt de staat hem en als hij zwijgt, dan heeft hij een vonnis nodig in deze zaak. Of het dan gaat over een veroordeling of een vrijspraak, ligt volledig in de handen van Hoults personage Kemp.
Dat blijkt lastiger dan gedacht, want aan het begin stemt alleen Kemp niet meteen voor een veroordeling; één tegen elf. Langzaam praat hij in op de groep. Hij hoopt genoeg twijfel te zaaien, zodat hij de onschuldige beklaagde kan laten vrijspreken. Alleen wijst wel echt alle bewijs op het eerste gezicht in diens richting.
Het is niet de bedoeling van de film om een al te hoopvolle boodschap over het rechtssysteem mee te geven. Wanneer het verdacht lang duurt voor Collettes personage een veroordeling krijgt van de jury, zegt ze: ‘This means the system is working.’ Maar is dat wel zo? Want de enige reden voor dat uitstel is dat de potentiële echte dader toevallig in de jury zit. Ook het allerlaatste beeld roept vragen op en een ongemakkelijke nasmaak blijft hangen: is dit echt het beste? Eastwood beantwoordt die vragen bewust niet.
Twaalf boze mensen
Wie nu een déjà-vu ervaart, heeft wellicht ooit ‘12 Angry Men’ (1957) van Sidney Lumet gezien. Die film volgt een gelijkaardige situatie, met dat verschil dat het publiek niets meer weet over de feiten dan de juryleden. In ‘Juror #2’ is de steekproef uit de Amerikaanse bevolking trouwens heel wat waarheidsgetrouwer dan in het zwart-wit origineel. En in plaats van de doodstraf, riskeert de beklaagde levenslang.
Eastwood maakt er dus een heel wat modernere film van - ook technisch. Daarvoor doet hij beroep op enkele oude bekenden in zijn entourage. Zijn vaste cameraman Yves Bélanger filmt elke scène dynamischer - en in kleur, uiteraard. Editors Joel en David Cox helpen hierbij, terwijl de dreunende score van componist Mark Mancina haren overeind doet komen.
“Juror #2” is er eentje om over te malen. Er is geen eenduidige oplossing voor het probleem en niet iedereen in de zaal zal aan Kemps kant staan. Dat levert na het bioscoopbezoek geanimeerde gesprekken op café op. De tagline van de film is sprekend: justice is blind, guilt sees everything.
Bekijk hier de programmatie van de film in je bioscoop naar keuze.
