‘Milano’ is een gevoelige en tweesnijdende film over een problematische vader-zoonrelatie. Nee, het gaat niet goed en ja, ondanks alles zien ze elkaar graag. Ook het publiek leeft mee.
Milano (Basil Wheatley) - niet de Italiaanse stad, wel de dove tiener - groeit op bij zijn alleenstaande vader Alain (Matteo Simoni). Dat gaat niet zonder slag of stoot, want hoewel Alain zijn zoon doodgraag ziet, duwt hij de jongen even vaak weg met zijn problematische gedrag. Milano zoekt zijn heil dan bij de vriendelijke gerechtsdeurwaarder die om de hoek woont (Alexia Depicker). Wanneer Milano zijn biologische moeder wil ontmoeten, komen er barsten in het gezin.
Met ‘Milano’ breekt de zon door de wolken van de Vlaamse dramacinema. Hoewel we de uitzichtloosheid van het naturalisme nooit volledig van ons hebben kunnen afschudden, zit er in deze film wel degelijk hoop en liefde - heel veel liefde - voor zowel het onderwerp als de film.
Vrijwillig gevangen
Christina Vandekerckhove (regisseur) - bekend van de veelgeprezen documentaire ‘Rabot’ (2017) - levert met ‘Milano’ haar eerste langspeler-fictiefilm af. Daarvoor onderzoekt ze een vader-zoonrelatie die even problematisch als gezond is. Waarom blijft de jongen toch zo afhankelijk van zijn vader, zelfs wanneer die voor zijn ogen een lijntje coke snuift? Omdat er ook hele mooie momenten zijn.
Vervolgens diept de regisseur die relatie ingenieus uit door te spelen met hetgeen voor het hoofdpersonage niet vanzelfsprekend is: geluid. Wanneer Milano iets niet wil horen doet hij zijn hoorapparaat uit en zo ook valt alle geluid op film weg. Op andere momenten vervormt datzelfde hoorapparaat de stemmen van de mensen rondom hem. Zo zet Vandekerckhove het publiek handig in Milano’s schoenen.
Dubbele bodem
Aan slimme metaforen geen gebrek. De regisseur drijft de spanning op, niet alleen met interessante plotwendingen, maar ook door het weer te laten spreken. Als alles goed lijkt te gaan, schijnt de zon en als Milano zijn vader niet meer wil zien, valt de regen met bakken uit de lucht. De wind trekt aan en je weet al dat er problemen zitten aan te komen nog voor Thibaud Dooms’ kwaadaardige blik in beeld verschijnt - u kent hem van de knock-out film ‘Skunk’ (2023).
Zeker hoe de volwassenen hun problemen proberen op te lossen is tekenend. Net zoals Alain de schimmelplekken in zijn huis verstopt achter een nieuw stuk behangpapier, legt Milano’s moeder een kussen over haar drugs wanneer Milano haar op eigen houtje bezoekt. Miserie verbergen is nu eenmaal gemakkelijker dan de oorzaken aanpakken.
Ups and downs
Soms smokkelt het scenario wat geforceerde achtergrondinfo binnen in de dialogen, maar wat volgt is dat zeker waard. Basil Wheatley - die in het echte leven ook doof is - zet Milano zachtaardig neer waardoor je niet anders kan dan met hem meeleven. Ondertussen legt Matteo Simoni een niet eerder geziene gevoeligheid aan de dag, zodat je Alain nooit helemaal kan haten.
Het plaatje is ingewikkeld. Aan je ouders valt niet te ontsnappen, hoe graag je dat misschien zou willen. Tegelijkertijd hou je van hen, ondanks alles. Het sterkste aan de film is dat je wilt dat Alain zijn zoon dicht bij zich kan houden, want hij ziet hem graag - verdomme, hij ziet hem zo graag.
Cinenews-journalist: Senne Cambré
