My Sister's Keeper - Bespreking Cinema

Het begint nog op niveau. Je ziet de familie Fitzgerald er alles aan doen om gelukkig te zijn, ook al hebben ze elke reden om diep gedeprimeerd door het leven te gaan. Ze weigeren echter om zich er zomaar bij neer te leggen en ook al lijkt het geforceerd (hoe kan het ook anders?), je leeft toch met hen mee. Daarna gaat het echter in een rotvaart steil bergaf met Nick Cassavetes' ongegeneerde tearjerker. De film gooit al vroeg het Grote Dilemma op tafel waarmee hij de kijker op het eerste gezicht wil uitdagen en besluit er voor de rest met zijn tengels af te blijven. Een uitdagend standpunt innemen of het publiek dwingen om bepaalde pijnlijke waarheden onder ogen te zien, vergt namelijk lef, en daaraan heeft 'My Sister's Keeper' een schrijnend tekort. Nee, want het enige wat Cassavetes interesseert, is om de emotionele momenten zo vet en stroperig mogelijk in beeld te brengen, liefst onderstreept met een melodramatische soundtrack, een trieste song of een montage in fotogenieke slow motion. 'My Sister's Keeper' is geen film maar een marathon door een enorme suikerspin. Bij elke stap die hij zet, blijft er meer zoetigheid kleven, tot hij geen stap meer vooruit raakt. (RN)