2012 - Bespreking Cinema

Hoe vaak kan je een groepje helden ternauwernood -en met veel meer geluk dan kunde- aan een vroegtijdig einde zien ontsnappen voordat jouw wil om de film te geloven het laat afweten? De Duitse spektakelregisseur Roland Emmerich (u kent hem van 'Stargate', 'Independence Day', 'Godzilla' en 'The Day After Tomorrow') had zich blijkbaar tot doel gesteld om dat mysterie met '2012' op te helderen. Het antwoord luidt: langer dan je op voorhand had gevreesd, maar niet lang genoeg om het twee en een half uur uit te zingen. De eerste keer dat je de gescheiden vader John Cusack, met zijn twee kinderen, zijn ex en haar nieuwe echtgenoot, alles op alles ziet zetten om niet in een gapende kloof te vallen, geniet je met volle teugen. De digitale effecten waarmee Emmerich het voorspelde einde van de wereld in al zijn ontzagwekkende glorie op het scherm schildert, is ook geweldig om te aanschouwen. Cusack is ook een van die zeldzame acteurs die ook te midden van speciale effecten overeind blijft. Alleen wordt '2012' met de minuut onnozeler en idioter, een gebrek dat ergens eigen is aan het genre maar dat in dit geval uiteindelijk al de rest gaat overheersen. Beter dan gevreesd, maar niet zo goed als gehoopt. (RN)