Ierland, in de zomer van 1981. Cáit, een zeer introvert meisje, woont met haar ouders en vele broertjes en zusjes in zeer moeilijke omstandigheden. Wanneer haar moeder opnieuw zwanger wordt, wordt ze naar de Cinnsealach boerderij gestuurd, waar het leven wat overzichtelijker en comfortabeler is, waar haar tante Eibhlín en haar man Seán wonen. De eerste is spraakzaam en zeer hartelijk, terwijl de tweede veel afstandelijker en norser is. De relatie tussen het echtpaar en Cáit verandert ten goede naarmate de zomerdagen verstrijken. Het stille meisje stelt zich open voor de wereld en bloeit veel meer open in dit surrogaatgezin dan bij haar ouders. Het leven op de boerderij is eentonig maar mooi en veel vrediger dan in een overvolle flat met een alcoholverslaafde vader. Het enige nadeel is dat een duister geheim de Cinnsealachs nog steeds achtervolgt.
The Quiet Girl is de grootste hit in de Ierse filmgeschiedenis en wordt nu al beschouwd als een klassieker. Critici van de Engelse krant The Guardian vonden het een moderne voortzetting van het oude kinderverhaal, waarin duisternis en pijn gecombineerd kunnen worden met schoonheid en morele symboliek. De film werd genomineerd voor Beste Internationale Film tijdens de Oscars van 2022, zoals Close van onze landgenoot Lukas Dhont. The Quiet Girl werd ook geprezen omwille van de manier waarop de film fotografische schoonheid combineert met een zeer duistere boodschap. Naar Foster, een korte roman van schrijfster Claire Keegan, is dit de eerste speelfilm van Colm Bairéad, een regisseur die al een uitstekende reputatie geniet in de wereld van documentaires en televisie. De film is visueel betoverend en spreekt de allergrootste emoties aan. Maar ook realisme is één van de sterke punten van The Quiet Girl, met name door de ongekende keuze om de personages bijna uitsluitend in het Ierse Gaelic aan te spreken. Een taal waarin "juweel" wordt uitgesproken als "beag seoda". Heel eenvoudig en heel stil.
