Soi Cowboy - Bespreking Cinema

Enkele jaren terug verbaasde debuterend filmmaker Thomas Clay vriend en vijand met de opmerkelijke langspeler 'The Great Ecstacy of Robert Carmichael'. Anno nu doet hij de bioscoopganger echter rustig indommelen. Weg zijn de lange statische shots en de moreel uitdagende plotlijnen. In de plaats krijg je een groezelig handgeschoten verhaaltje over een naar Thailand uitgeweken filmmaker die samenwoont met een lokaal meisje. Hoewel zij zwanger is, kan hun relatie bezwaarlijk liefdevol genoemd worden. De spanningen tussen de twee lijken geleidelijk aan moorddadige hoogtes te bereiken. Naar het einde toe krijgt de film plots een heel andere look. De grauwe zwart-witbeelden moeten baan ruimen voor een fel kleurenpallet dat de Thaise cinema zo typeert. Het lijkt wel alsof je in een Lynchiaanse droomwereld bent terechtgekomen. Deze bizarre passage neemt echter niet weg dat 'Soi Cowboy' ontzettend navelstaarderig is - 'Ik moet de prent voor het Filmfestival van Cannes klaarhebben', oppert de protagonist ironisch - en op geen enkel moment écht weet te boeien. Hopelijk herpakt de beloftevolle regisseur zich gauw.