Tokyo Sonata - Bespreking Cinema

Het is moeilijk om niet te denken aan de Franse films 'Le temps qui reste' en 'L'adversaire' als je naar 'Tokyo Sonata' zit te kijken. Ook hier gaat het namelijk om een familievader die het niet kan opbrengen om thuis te vertellen dat hij zijn werk kwijt is en elke dag doet alsof hij naar kantoor vertrekt. 'Tokyo Sonata' kiest echter een richting die veel poëtischer is en die ook breder gaat. Naast de vader leren we ook de andere leden van het gezin kennen en die voelen zich allemaal niet te best in hun vel. De oudste zoon wil het Amerikaanse leger in, de jongste wordt gepest op school en moeder heeft het gevoel dat iedereen haar negeert. Volgens 'Tokyo Sonata' is de economische crisis dan ook niet de grote schuldige voor alle problemen. De film toont eerder hoe de crisis werkt als een katalysator voor knelpunten die al langer bestaan. De plotse gewelddadige uitbarstingen van de vader, de beslissingen van de tienerzoon, de gevoelens die moederlief niet langer kan onderdrukken, ze vloeien allemaal voort uit dezelfde verwrongen situatie. De vreemde lyrische noten die 'Tokyo Sonata' tijdens het laatste kwart aanslaat, zullen niet voor ieders bek zijn. Maar hij is daarom niet minder opmerkelijk. (RN)