Yes Man - Bespreking Cinema

Ik kan perfect begrijpen waarom veel komieken op een bepaald moment in hun carrière de drang voelen om te tonen dat er ook een steengoeie dramatische acteur in hen schuilt. Humor wordt tenslotte gruwelijk onderschat, wat de Oscars elk jaar opnieuw demonstreren. Daarom alleen al is het een plezier om te zien dat Jim Carrey teruggekeerd is naar zijn vertrouwde stal, zonder dat hij daarom een waas van verslagenheid en verbittering om zich heeft. Integendeel zelfs, in 'Yes Man' geeft hij niet alleen geweldig van jetje, hij probeert er ook een door en door positieve boodschap aan vast te knopen. Nu gruw ook ik gemakkelijk van commerciële cinema die zich geroepen voelt om de mensheid een of andere hapklare wijsheid mee te geven. meestal gaat zo'n film dan stevig uit de bocht en blijft van de vrolijke stemming maar weinig meer over. Ook 'Yes Man' maakt de fout dat hij na de onvermijdelijke moraal geen inspiratie of fut meer over heeft om de kijker nog met één laatste opstoot van hilariteit de zaal uit te sturen. Die uitschuiver omvat echter enkel de laatste tien minuten, waardoor je de bulderlachpartijen van daarvoor wel nog in je lijf hebt. Een prima manier om het jaar goedgeluimd af te sluiten. (RN)