Het minste dat gezegd kan worden is dat Je me tue à le dire eerder uitzonderlijk genoemd kan worden in het Belgische cinematografische landschap, dat eerder maatschappelijk georiënteerd en realistisch is en minder gericht naar bevreemdende en gevoelige werelden.
De wereld die Xavier Seron voorstelt in zijn eerste film is zowel samenhangend als, in fine, verleidelijk. Op het eerste zicht hebben we echter de indruk toeschouwer te zijn van een poging, demonstratief maar desalniettemin interessant, de minimalistische en afstandelijke esthetiek van Ari Kaurismäki en spot van Kervern en Delépine op te volgen, dat alles via een zwart-wit kader. Maar de Belgische regisseur slaagt er in zijn eigen stijl door te voeren, een mengeling van melancholische poëzie en empathisceh gruwel, dankzij zijn portret van Michel Peneu (Alleen de naam al !). De reigsseur observeert deze verzamelaar van neurotische trekjes, verdiept in een lastige maar rustgevende moederlijke liefde. Een ironische doch tedere kijk op dit personage, vertolkt door Jean-Jacuqes Rausin, diepzinnig en vol ontegensprekelijke emotie.
Je me tue à le dire zit boordevol visuele vondsten, surrealistische situaties en een woordenspel op de manier van Jacques Lacan dat (vaak) heerlijk is.
Actueel
