Erik (Ulrich Thomsen) en Anna (Trine Dyrholm), gepassioneerd en verliefd, lijken op het eerste zicht het voorbeeld van het perfecte koppel… doch schijn bedriegt. Sentimentele veranderingen, de dagelijkse routine in het koppel, en gewoontes hebben het vuur uiteindelijk gedoofd. Beiden zijn er wel van bewust, maar willen er liever geen gehoor aan geven.
Wanneer Erik een gigantisch huis erft pusht Anna hem om er een gemeenschapswoning van de maken (let wel ! We bevinden ons hier volop in de jaren ’70). Ook als de confrontatie en het leven met « de anderen » eerder vlot verloopt, dan wordt de kloof tussen Erik en Anna steeds meer voelbaar, het koppel neemt afstand, verscheurt tot het onherroepelijke, en dat voor de ogen van hun dochter.
De inspiratie voor Kollektivet (‘The Commune’) werd duidelijk gehaald bij de persoonlijke gemeenschapservaring die Vinterberg heeft opgedaan toen hij jonger was, en is afgeleid van een theaterstuk dat hij ooit geregisseerd heeft. Het laat de regisseur toe een moeilijk concept aan te kaarten. Kollektivet drijft ergens tussen utopie, desillusie, liefde en tragische passies, is bijtend en soms zelfs pijnlijk. En ook als het scenarion soms iets te doorzichtig en voorspelbaar is, het vlotte acteerspel en de klassieke mise-en-scène maken het absoluut de moeite waard.
