Arme Tris. Het lijkt wel alsof ze nooit een seconde respijt krijgt. Aan het eind van Insurgent, de vorige episode van het geplande Divergent-vierluik, had ze eindelijk booswicht Jeanine overwonnen.
(Ja ja, ik weet wel, dat is een gigantische spoiler, maar wie leest er nu een bespreking van een derde deel uit een serie waarvan hij de vorige afleveringen nooit gezien heeft?) De ene tiran is echter pas afgezet of de volgende dient zich al aan, en Tris wil dolgraag weten wat zich aan de andere kant van de Muur bevindt.
Het antwoord op dat raadsel is meteen ook de grote kracht van Allegiant en de voornaamste reden waarom de film geen simpele kloon van zijn voorgangers is. Net zoals Tris en haar vrienden zich voortdurend afvragen wat ze precies vinden van de wereld die ze ontdekken, blijf je zelf ook twijfelen. Allegiant is spektakel met inhoud, en dat zien we sowieso te zelden.
Je kan bepaalde bedenkingen maken over de logica van het hele verhaal — waarom valt die bloedrode regen bijvoorbeeld nooit in de stad? Maar omdat Allegiant zwierig genoeg vooruitzoeft, blijf je daar nooit lang aan haperen. Om elke hoek wacht namelijk alweer een nieuwe verrassing, ook al had de ontknoping scherper gekund.
Allegiant bewijst alvast één ding: er zit nog meer dan genoeg leven in de Divergent-serie. Op naar de finale!
Actueel
