Op zoek gaan naar een job als je de 50 voorbij bent: begin er maar aan. Niemand zit op je te wachten, hoeveel ervaring je ook kan voorleggen. Werkgevers doen liever een beroep op jonge krachten die ze zelf kunnen kneden.
Aan de andere kant beknibbelt de overheid steeds meer op uitkeringen en word je verplicht om bijscholingen en cursussen te volgen. Op zich geen slecht idee, ware het niet dat die pijnlijk slecht op elkaar afgestemd zijn. En wie te lang zonder werk blijft, ziet ze werkloosheidsuitkering zonder pardon verdwijnen. Excuseer, je krijgt nog wel iets, maar dat is veel te weinig om een menswaardig bestaan te leiden.
La loi du marché schetst die wurgende en donkere situatie door een enkel personage dicht op de huid te zitten, in de stijl van de gebroeders Dardenne ten tijde van Rosetta. Van enorme originaliteit kan je de film dan ook niet beschuldigen, maar dat maakt eigenlijk weinig uit. Regisseur en coscenarist Stéphane Brizé weet duidelijk waarover hij het heeft.
La loi du marché is uiteindelijk een verhaal over menselijke waardigheid, en dat heeft ook hoofdacteur Vincent Lindon begrepen. Op geen enkel moment hengelt hij naar medelijden. Hij speelt zijn personage als een man die verbeten blijft knokken, ook al wordt hij steeds wanhopiger.
