Cannes, dat is klasse, elegantie, glitters voor de sterren, zenuwen voor het voetvolk dat steeds op zoek is naar memorabele momenten… Anders gezegd, een eeuwige strijd tussen de celebrity’s en de anonimiteit.
Dit weerwerk tussen de “sterren” en hun “satellieten” wilt zich met de regelmaat van de klok geregeld, door de waakzame organisatoren en hun slavendrijvers. Maar doorheen dit net van blockbusters en cinematografische auteurspareltjes, en dan spreken we nog niet eens van de “offs”, glijden er soms ook “zandkorreltjes” (zoals die getekend door Menahen Golan en Yoram Globus in de glorietijd van de Cannon).
Enkel dat het zand zich tijdens deze editie van 2015 als een ware muur verplaatst, als gigantische zandstormen, die het kleinste plekje inpalmen van deze goed geoliede machine… Inderdaad, de vierde Mad Max (Fury Road), nu donderdag vertoond, op de wereldwijde releasedag, trekt gigantisch veel aandacht en wordt nu reeds al gezien als het eerste grote evenement van het Festival.
George Miller, teruggekeerd naar zijn eerste liefdes, heeft hier alles en met een ongelofelijke eerlijkheid gegeven, in deze genrecinema. Een exclusief spektakel, gek, gewelddadig, voeten aan de grond, met een amoraal discours en thans zo verfrissende door zijn “feministische” benadering. Maar meer zeggen we er niet over.
