Inju - Bespreking Cinema

Ook al ben je er nog nooit geweest, Japan is en blijft een fascinerende cultuur. Het is ook één van de redenen waarom 'Inju' ondanks zijn al te makke regie toch een bepaalde sfeer blijft uitstralen. Omdat de omgeving zo weinig vertrouwd lijkt, heb je het gevoel dat er elk moment iets kan gebeuren. Wanneer Alex Fayard, het Franse hoofdpersonage, voor het eerst de verleidelijk geisha Tamao ziet, is hij meteen verkocht en de kijker met hem. Het is echter één van de weinige momenten waarop regisseur Barbet Schroeder de prikkelende kanten van zijn verhaal deftig tot hun recht kan laten komen. Schroeder wou zich stilistisch laten inspireren door de grote Japanse meesters maar het effect is dat 'Inju' er veel te vaak uitziet als een soort bizar toneeldrama, houterig en ouderwets ingeblikt zonder veel verbeelding of energie. En omdat er zo weinig pit in de film zit, valt de soms wankele intrige extra op. Dat er toch een soort kitscherig plezier te halen valt uit 'Inju' heeft alles te maken met die intrigerende omgeving en de geur van extreme gevoelens. De verfijnde mix van pijn en genot, zeg maar.