De meeste komedies die de blanke wereld bekijken vanuit het standpunt van de zwarte zijn behoorlijk onnozel en vervelend. Gelukkig hadden we nog Spike Lee, die bovendien niet vies was van provocaties.
Zijn symbolische filmzoon zou debutant Justin Simien kunnen zijn. Behalve dan dat Simien op geen enkel moment de Malcolm X-woede van Spike etaleert. In tegenstelling tot Do the right Thing heb je na Dear white People niet de neiging om in iedere blanke een potentiële racist te zien, maar begin je wel jezelf te screenen op verborgen racisme. Want over dat laatste handelt het debuut van Simien. Er zit geen (uitgesproken) racist bij de personages die Simien presenteert, maar ze zijn zich allemaal kleurbewust en reageren op de vooroordelen van de andere. Dat leidt in de meeste gevallen tot vooral grappige verbale conflicten. Zo beklemtoont de decaan dat activiste Sam een thesis heeft geschreven over Gremlins als symbool voor de blanke angst voor zwarte cultuur. Haar antwoord: “Gremlins zijn luid, praten in slang, zijn verslaafd aan ‘fried chicken’ en freaken uit wanneer hun haar nat wordt.”
Maar daarnaast is Dear white People ook nog een cinefiel feest. Want Simien laat het niet na om naar klassiekers te verwijzen, van A Clockwork Orange tot The Breakfast Club. Beste blanke mensen, gaat dit zien.
