Van romantische zielen is geweten dat ze al eens de voeling met de realiteit verliezen. De Duitse dichter Heinrich von Kleist dreef zijn amoureuze verzuchtingen twee eeuwen geleden wel heel ver. Hij was immers op zoek naar een vrouw die bereid zou zijn om samen met hem de stap te wagen die hij als de ultieme uiting van liefde zag: de dood.
Met Amour fou wijdt de Oostenrijkse cineaste Jessica Hausner aan deze opmerkelijke pagina uit de literatuurgeschiedenis. Wat meteen opvalt, is dat ze niet het bekendste personage uit de hele historie als centrale figuur kiest — von Kleist zelf — maar dat ze zich toespitst op Henriette Vogel, de zeer bescheiden echtgenote van een bourgeois boekhouder.
Op die manier werpt Hausner een verhelderende blik op de rol van de vrouw in de burgergemeenschap van die tijd. En dat was er een van sois belle et tais toi. Geen wonder dat mevrouw Vogel zich gevleid voelde door de aandacht van iemand als von Kleist, ook al hield hij er vreemde ideeën op na.
Het probleem waarmee Amour fou als kampt, is echter dat hij geen manier vindt om de onderdrukte of gesublimeerde gevoelens van liefde voelbaar te maken. Dit is dan ook eerder eentonige en kille cinema.
