De Afrikaanse film komt maar zelden in onze Belgische bioscopen terecht, maar af en toe vallen er wel niet te missen pareltjes op. Timbuktu behoort zonder twijfel tot dit kaliber, zowel op het gebied van de formele beheersing, als voor de opvattingen waardoor hij zich verder onderscheidt.
Abderrahmane Sissako kaart hier de vraag van het religieus extremisme aan en laat de gevolgen zien van de jihadistische wetten op het alledaagse leven in Timbuktu, Mali. Hij tekent de hel af die geïnstaureerd wordt door de jihadisten : een vissersvrouw wordt verplicht handschoenen te dragen zodat de mannen niet te zeer opgewonden geraken, een jong meisje dat geen muziek mag spelen en dan zijn er nog die jongeren die niet mogen sporten (onvergetelijk is de scène waarin jongeren voetbal spelen zonder bal).
Al is de aanklacht tegen het jihadistische regime hier zeer agressief – en soms niet zonder humor - toch schildert de Mauritaanse regisseur de jihadisten niet af als bloeddorstige monsters, maar als mensen verstrikt in hun eigen tegenspraak en geconfronteerd met hun eigen demonen.
Ver weg van de militaristische aanpak die we van Hollywood gewoon zijn stelt Timbuktu ons een exclusieve, intelligente en diepgaand humanistische blik op dit brandend actueel onderwerp. Timbuktu, in mei voorgesteld op het Festival van Cannes, zou die Gouden Palm zeker verdiend hebben.
