Le Silence de Lorna - Bespreking Cinema

De stilte. Het niet-getoonde. De weglating. Dat zijn zowat de belangrijkste spelers in de nieuwe film van de Dardenne Brothers. Dat mag verbazen van deze naturalistische ambachtslui die tot op heden films maakten alsof ze ademden. De realiteit ademde doorheen hun beelden, alsof ze aan het leven ontstolen waren. Ook qua lengte. Met een ietwat stabieler kader, dat minder drukkend en gecomposeerder is, nemen de Dardennes hun tijd om met de dramaturgie en zijn kunstgrepen te spelen. Doen ze een stapje terug? Integendeel! Door het verhaal van Lorna te schetsen als een thriller en er de ingrediënten van het genre in te verwerken – spanning, intriges, schokmomenten – in de context van hun maatschappelijke engagement, wint het duo aan efficiëntie – en ongetwijfeld ook aan publiek – wat ze (een beetje) verliezen aan emotie. Nochtans kun je alleen maar ontroerd worden door het verhaal van Lorna (Arta Dobroshi, een revelatie) dat het weinig benijdbare leven schetst van vrouwen die uitgebuit worden door de Albanese maffia. Zonder de belerende toer op te gaan vinden de broers Dardenne eens te meer de juiste toon, met de hulp van een vlekkeloze cast (Jeremie Renier is onthutsend als verslaafde) die voor een nuttig werk zorgen over een sociaal onderwerp. Misschien wel hun beste film sinds 'La Promesse'...