Als 22-jarige studente kan ik me niet echt heel goed inleven in het hoofdpersonage van Is This Thing On?, de nieuwe film van Bradley Cooper. De film vertelt het verhaal van de Amerikaanse 40-plusser Alex Novak. Allemaal dingen die niet echt bij mijn identiteit aansluiten. En toch gaat de film voornamelijk over iets universeels waar iedereen zich kan in herkennen: eenzaamheid en hoe komedie en lachen echt werken als remedie ertegen.
Is This Thing On? biedt een frisse kijk op de standaard (romantische) tragikomedie. Acteur en ondertussen ook regisseur Bradley Cooper kroop in 2018 voor de eerste keer achter de camera met zijn Oscar-genomineerde remake van A Star Is Born. Hierin speelde hij ook zelf een van de twee hoofdrollen met Lady Gaga als leading lady. Na zijn tweede film Maestro, die hij regisseerde en waarin hij de hoofdrol van Leonard Bernstein vertolkte, werd het duidelijk dat hij torenhoge ambities had als het aankwam op het maken van films. In Is This Thing On? grondt hij zowel die ambities als laat hij ze nog meer stijgen. Ondersteund door een prachtige filmscore van James Newbery en simpele, schitterende cinematografie van Matthew Libatique – die telkens weer voor zijn samenwerkingen met Bradley Cooper voor Oscars wordt genomineerd – weet Cooper, die af en toe ook opduikt in de film als beste vriend van het hoofdpersonage, aan de hand van een simplistisch mooi script de chaos van het echte leven en familie op beeld te brengen.
De nieuwe film vertelt het verhaal van Alex en Tess Novak, een koppel met twee tienjarige zoontjes die na 20 jaar huwelijk hebben besloten om uit elkaar gaan. De film toont dan ook meteen de complete chaos die deze situatie veroorzaakt. Door de handcamera die voor de shots wordt gebruikt, manifesteert de opschudding in hun leven zich fysiek in de beelden en merk je meteen dat er een haar in de boter zit. Toevallig stoot Alex daarna op de Comedy Cellar, waar hij zich door omstandigheden inschrijft voor de open mic avond. Zo zet hij zijn eerste stappen als komiek. Zijn monoloog op het podium slaat meteen aan bij zijn publiek. Will Arnett, die Alex vertolkt weet op sympathieke wijze ervoor te zorgen dat hij grappig is, maar duidelijk ook diep triest. Die hobby van stand-up comedy loopt vervolgens al snel uit de hand. Wat origineel voor Alex als escapisme aanvoelt van zijn eenzame leven, begint ook voor hem te werken als therapie om zijn gevoelens rond de scheiding en zijn nieuwe leven te verwerken. De film toont zo de kracht van komedie. Daarnaast probeert Tess ook terug haar identiteit te vinden. Zij wordt prachtig vertolkt door Laura Dern, die we allemaal nog kennen van Jurassic Park. En wow, zij staat er nog steeds, hoor. Door zich kandidaat te stellen als assistent-volleybalcoach voor de Olympische Spelen van 2028, mixt ze haar rollen als professionele volleybalspeelster en als moeder en vrouw en probeert ze zo de weg naar haarzelf terug te vinden. Zo weet Laura Dern een complexe vrouw neer te zetten, die samen met Will Arnett alle facetten van dit complexe leven toont.
Zo realiseren Alex en Tess uiteindelijk beiden dat ze hun eigen unieke identiteit nodig hebben in een huwelijk. En misschien vinden ze zo zelfs de weg terug naar elkaar? Maar bovenal leren ze dat ze in zowel goede als slechte tijden bij elkaar terecht kunnen én dat lachen en komedie echt wel helpt in die slechte tijden.
Geschreven door: Margot Maris
