Rome 1980 in haar volle glorie: een brommende Vespa, een pruttelende bialetti en een smeulende sigaret. Mario Martone begint zijn verhaal in het appartement van Goliarda Sapienza, één van, of misschien wel dé belangrijkste stem in de Italiaanse literatuur van de twintigste eeuw.
Nadat ze wordt beschuldigd en veroordeeld voor het stelen van juwelen, belandt ze voor vijf dagen in de Rebibbia gevangenis. In een ruimte gedomineerd door ‘de wet van de sterkste’ vindt ze steun en toeverlaat bij Roberta en Barbara. Valeria Golino vertolkt op majestueuze wijze de worstelingen van een vrouw die op zoek is naar innerlijke vrijheid op de plaats waar fysieke vrijheid haar wordt ontnomen.
Matilda De Angelis, een mengeling tussen Jennifer Lawrence en Dua lipa, kruipt in de rol van Roberta, een onstuimige heroïneverslaafde dievegge met mommy-issues. Eenmaal vrij, zoeken Goliarda en Roberta elkaar weer op en proeven ze van hun herwonnen vrijheid (en van elkaar ; ))
Hun koffie-afspraakjes, gevolgd door één of twee whisky’s, lopen telkens uit op een verhitte discussie die wordt beëindigd door een passionele omhelzing. Wat voor de buitenwereld oogt als een afwezige moeder met haar rebelse tienerdochter, is in werkelijkheid iets heel anders. Het is daarbij Roberta die Goliarda haar levensvreugde en zin voor het schrijven terug aanwakkert.
Goliarda schrijft om te deliren, een duur woord voor dwalen in gedachteflarden, zo zegt ze zelf. En op sommige momenten voelt deze film ook zo aan. Het is een niet-lineair verhaal dat springt tussen beelden van binnen en van buiten de gevangenis. Hoewel deze fragmentarische montage de verwarring in haar gevoelens wilt weerspiegelen, is het daardoor soms moeilijk te volgen. Het slot draait alles wat je dacht te weten om. De verhalendief vlucht eens de boodschap is doorgegeven, maar naar waar, dat weet niemand en Goliarda blijft achter met een goudmijn aan briefpapier.
De filosofie achter deze film, of anders gezegd, de centrale boodschap, is dat een gevangenis geen andere wereld is, maar onze wereld zonder decor of schone schijn. Want ook achter die barricades van prikkeldraad bepalen onzichtbare maar voelbare regels wie spreekt, wie zwijgt en wie gehoorzaamt. Fuori is Italiaans voor – buiten – maar wie is ooit écht buiten?
Een krachtig portret over geborgen passionele liefde, het trotseren van interne beproevingen en het losbreken uit culturele vergetelheid. 3,5/5!
Geschreven door: Eva Speurt
