Over Meriem
Mijn naam is Mariem Chatar en ik studeer Journalistiek aan de AP Hogeschool in Antwerpen. Naast mijn studie werk ik in de boeken- en cultuursector, waar mijn liefde voor verhalen, kunst en media dagelijks groeit. Ik ben iemand die graag observeert, schrijft en mensen samenbrengt via woorden en beelden. Mijn passie voor film begon al op jonge leeftijd — ik was altijd gefascineerd door de manier waarop een verhaal op het scherm emoties kan oproepen en levens kan weerspiegelen. Voor mij is film meer dan ontspanning: het is een vorm van kunst, geschiedenis en communicatie tegelijk. In de toekomst wil ik me graag verdiepen in storytelling, cultuurjournalistiek en visuele media. Ik droom ervan om verhalen te vertellen die mensen raken en aan het denken zetten — of dat nu via tekst, beeld of geluid is.
Over Monsieur Aznavour
Toen ik Monsieur Aznavour voor het eerst zag, keek ik niet zomaar naar het verhaal van een man die een legende werd. Ik keek naar een verhaal over erbij horen, over volharding, en over de moed om jezelf te blijven en te blijven geloven in wie je bent, ook wanneer de wereld weigert het te zien.
De film volgt het leven van Charles Aznavour, van zijn bescheiden begin tot zijn opkomst als een van de grootste muzikale iconen van Frankrijk. Maar voor mij was het meer dan een biografie. Het was een spiegel. Ik herkende in hem dezelfde twijfels die elke creatieve, gepassioneerde persoon kent: de angst om niet genoeg te zijn, om niet goed genoeg te zijn, om gehoord te worden in een wereld die niet altijd luistert.
Wat mij het meest raakte, was hoe hij zijn onzekerheden en verschillen omzette in zijn grootste kracht. Geboren als zoon van Armeense immigranten had Aznavour niet het uiterlijk of de stem die paste bij het “ideaal” van het Franse chanson van die tijd. Toch bleef hij trouw aan zichzelf. In plaats van zichzelf te veranderen, omarmde hij zijn imperfecties en liet ze schitteren. Hem te zien volharden na afwijzing op afwijzing deed me denken aan het lange leerproces van nieuwe dingen leren, een carrière opbouwen of gewoon leren je eigen ritme te vertrouwen als student, als maker, en als mens.
Er is een scène waarin de jonge Aznavour optreedt voor een klein publiek, nerveus maar gedreven. Zijn stem breekt even, zijn zenuwen zichtbaar maar ontroerend, en toch stopt hij niet met zingen. Dat moment bleef bij me. Het deed me denken aan alle keren dat ik twijfelde aan mijn eigen pad, in mijn studies, mijn schrijfwerk of mijn carrièrekeuzes. Dat moment toonde me dat moed soms gewoon betekent dat je verschijnt en je best doet, zelfs wanneer niemand nog lijkt te luisteren.
De muziek in de film voelde als een andere vorm van verhalen vertellen. Liedjes als La Bohème en Hier Encore kregen plots een diepere betekenis toen ik de emoties en herinneringen erachter begreep. Het waren niet zomaar melodieën. Het waren fragmenten van zijn leven, samengeweven tot een geheel dat ons een glimp gunde van zijn strijd en zijn ziel. Toen besefte ik dat elk creatief werk dat we maken. Elk artikel, elk ontwerp, elk lied diezelfde onzichtbare draad draagt: ons leven dat erdoorheen geweven is.
Tahar Rahim’s interpretatie was discrete maar krachtig. Nooit overdreven, gewoon oprecht. Zijn interpretatie herinnerde me eraan dat kracht niet altijd luid hoeft te zijn; soms fluistert ze. Ze leeft in de pauzes, in de stiltes, in de blikken die meer zeggen dan woorden ooit kunnen. Ook zijn toewijding aan de rol was indrukwekkend. Hij bracht dagen door met onderzoek, het bekijken van talloze interviews met Charles Aznavour, volledig opgaand in elk detail. Het bewees voor mij wat ware toewijding en innerlijke drijfkracht kunnen bereiken en hoe diep ze iemand kunnen transformeren.
Tegen het einde van de film voelde ik me zowel nostalgisch als geïnspireerd. Nostalgisch, omdat zijn liedjes me deden denken aan de muziek van mijn familie, tijdloos, teder en vol verlangen. Geïnspireerd, omdat zijn verhaal bewijst dat kunst pijn kan overstijgen, dat je van elk “nee” een lied kunt maken en van elke tegenslag een vers.
Toen de aftiteling begon, bleef ik nog even zitten, denkend aan hoe verhalen, of ze nu via film, muziek of journalistiek verteld worden ons met elkaar verbinden. Aznavour’s leven herinnerde me eraan dat succes niet draait om roem of perfectie, maar om authenticiteit en volharding. Het gaat erom je stem te gebruiken, hoe klein of onvolmaakt die ook is, om het hart van iemand anders te raken.
Daarom betekent deze film zoveel voor mij. Hij herinnerde me eraan waarom ik verhalen wil vertellen en artikels wil schrijven: om emotie een vorm te geven, om mensen een stem te geven, en misschien in dat proces, om de mijne te vinden.
Geschreven door Meriem Chatar
