Geschreven door Phara Somers
Hallo, mijn naam is Phara Somers. Ik ben twintig jaar en studeer Journalistiek in Antwerpen. Verhalen vertellen en beleven is wat ik het liefst doe. Cultuur in al haar vormen, van schone kunsten tot film en theater, boeit mij enorm. Met die passie hoop ik jullie warm te maken voor mijn artikel, waarin ik La La Land van Damien Chazelle, een van mijn favoriete films, voorstel. Als dit artikel je prikkelt, raad ik je zeker aan om ook mijn blog over het laatste filmnieuws en recensies te lezen. De link naar de blog vind je op het Instagram account ‘One Movie After Another’.
Let op: Dit artikel bevat spoilers
La La Land vertelt het verhaal van Mia (Emma Stone) en Sebastian (Ryan Gosling). We volgen hen beiden op weg naar hun eigen succes, maar dat succes gaat ten koste van hun relatie. Als ik nu aan La La Land denk, is het voor mij niet zozeer een film over een stukgelopen relatie, maar wel een verhaal over geluk en nostalgie. La La Land is meer dan een romantische musical. Het is een cinematografisch meesterwerk met een even sterke verhaallijn en cast.
La La Land is een musical. Je houdt ervan of je haat het, maar dat laatste zal ik nooit snappen. Ik word spontaan blij als ik ze hoor zingen, al durf ik de eerste liedjes soms over te slaan. Vanaf het moment dat ze City of stars zingen, ben ik echter volledig gefocust, dan wil ik geen enkele minuut meer missen. Dat lied is voor mij een kantelpunt in het verhaal. Daarvoor was alles nog leuk, kleurrijk en makkelijk. Vanaf dan verliezen ze elkaar, in dat moment zijn ze voor ons als kijker voor de laatste keer echt samen.
Ik hoop dat de mensen die La La Land niet leuk vinden, specifiek omdat het een musical is, gewoon nonchalant willen zijn en in hun kamer toch meezingen met het refrein van Another Day Of Sun. Ik hoop dat elke musicalhater stiekem een musicallover is, maar gewoon nog niet klaar is om ervoor uit te komen. Dat zou betekenen dat er toch nog hoop is. Ik heb altijd gedacht dat een wereld met musicals mooier is dan eentje zonder.
La La Land is naast een emotionele ook een technisch heel sterke film. Hij won in 2017 de Oscar voor beste cinematografie. Al hoopten veel mensen dat die Oscar naar Arrival of Moonlight zou gaan, vind ik de keuze voor La La Land meer dan juist. De volgende keer dat je de film kijkt, moet je maar eens letten op het gebruik van kleur en compositie. Het specifiek inzetten van kleur valt je op het eerste gezicht misschien niet zo hard op, maar als je gericht kijkt, dan wordt er snel iets duidelijk: alles heeft een betekenis. De primaire kleuren, staan voor het feestelijke, het extravagante, de spotlight op het leven van een artiest, kortom Hollywood. In het begin van de film, wanneer we worden voorgesteld aan Mia, zijn het dan ook die kleuren die we zien. Wanneer we daarentegen Sebastian zien, zijn de kleuren veel neutraler, donkerder en soberder. Volgens mij staat dat dan weer voor zijn de ernst waarmee hij in het leven staat en zijn droom wil waarmaken.
Een mooi voorbeeld van hoe de kleuren mee het verhaal vertellen, is tijdens de poolparty. Er is een scène waarin Mia en Sebastian tegenover elkaar staan. Mia in het geel en Sebastian in het rood. Twee primaire kleuren die niets met elkaar te maken hebben. Twee verschillende personen die toch samen worden gevat in dit frame. Momenten later staan ze te dansen op straat met een paarse achtergrond. De iconische scène van de poster. Paars vormt een connectie tussen hun beiden, paars als een mengeling van kleuren.
De bombastische kleurenmix van Hollywood en de sombere serieuze kleuren maken plaats voor een gebalanceerd geheel op de momenten waar het goed gaat in de relatie. Wanneer hun twee werelden samenvloeien, klopt het. Het licht zit goed, het leven zit goed. Een laatste voorbeeld dat ik aanhaal, voordat dit begint te lijken op een analyse, is het moment waarop Sebastian het optreden van Mia mist voor een photoshoot. Tijdens die photoshoot is hij degene omringd door felle lichten en primaire kleuren en Mia degene die baadt in het donker. De rollen zijn omgekeerd. Je moet me niet geloven. Het is ook maar een theorie.
Het einde van La La Land is voor mij een belangrijke factor om de film uit te roepen tot een van mijn favorieten. Wanneer Mia de jazzclub binnenwandelt en doorheeft waar ze is en wat er gaat gebeuren, kan ik niet anders dan denken dat dit het lot was. Natuurlijk is het de schrijver die dit voor elkaar heeft gekregen, maar dat zou me uit mijn fantasie helpen. Het einde is zo stil, zo donker en voelt daarom zo intens. Het was geruststellend en volmaakt. Geen geluid op de achtergrond, enkel muziek. Het einde zoals het is, is perfect.
La La Land is veel meer dan een musical. Het is een meeslepend verhaal dat mij altijd raakt. Het is één van mijn favoriete films en ik kan hem jullie niet hard genoeg aanraden.
