Fotogalerij "Dogville"

Dogville - Foto 1 Dogville - Foto 2 Dogville - Foto 3

Infos

  • 21 mei 2003
  • 175 minuten
  • Zweden (2003)
  • Engels

Synopsis

Op de vlucht voor gangsters komt Grace (Nicole Kidman) in het desolate bergstadje Dogville terecht. Met de steun van de locale woordvoerder beslist de kleine gemeenschap haar te helpen onderduiken. In ruil daarvoor zal Grace voor hen werken. Naarmate de situatie gevaarlijker wordt, eisen de bewoners van Dogville een betere regeling in ruil voor de risico's die ze nemen. De arme Grace die al snel leert dat goedheid relatief is, heeft echter ook nog wat troeven achter de hand...

Mening van de toeschouwers

  • Indrukwekkend
    Beste film ooit gezien. Prachtige vormgeving. Indrukwekkende parabel over moralisme en over wat te doen met het kwaad.

  • Even wennen
    ‘Manderlay’, het vervolg op ‘Dogville’ werd verdeeld ontvangen. Sommigen waren er weg van, anderen echter vonden er niets aan. En dat is nu precies wat er ook in 2003 gebeurt is toen ‘Dogville’ in de zalen verscheen. 
    ‘Dogville’ is een film van de Deense regisseur Lars van Trier. Al meteen wanneer je de film start, zal je iets opvallen: dit doet ons niet denken aan tien andere films die we in het verleden gezien hebben, eerder aan een toneelstuk. Von Trier opent met een shot waarin een plattegrond van een simulatiewereldje wordt weergegeven, het dorpje Dogville. De regisseur heeft tot ieders verbazing besloten om in ‘Dogville’ niet met achtergronden te werken. De namen van de straten staan op de grond geschreven, evenals de hond. Huizen, muren of deuren zijn er niet. Wanneer er dus een deur wordt geopend zien we enkel de beweging van de acteur of actrice, gevolgd door geluid. Door het ontbreken van achtergronden, hoeft de kijker zijn aandacht hier niet op te vestigen. Hierdoor kan meer aandacht worden besteed aan personages en situaties. Ongetwijfeld moet dit voor de betrokken acteurs en actrices een onvergetelijke ervaring geweest zijn. 
    Op een avond hoort Tom, een van de bewoners van het stadje Dogville, waar de economische depressie van de jaren ’30 goed te voelen is, geweerschoten vanuit de nabij gelegen stad. Even later ontmoet hij de mooie, maar compleet radeloze Grace tegen het lijf. Grace vertelt dat er een bende gangsters achter haar aan zit en Tom adviseert haar om in het dorpje te blijven. Tom overhaalt de dorpbewoners om Grace twee weken in hun samenleving op te nemen. Als er na deze twee weken nog iemand is die niet wil dat Grace blijft, moet ze vertrekken. Om de sympathie van de bewoners te winnen, raadt Tom haar aan de bewoners te helpen met allerlei karweitjes. Aanvankelijk gaat alles goed, maar na verloop van tijd, wanneer de bewoners steeds meer en meer het gevoel krijgen gevaar te lopen, want ondertussen zit ook de politie al achter Grace aan, worden de klusjes steeds minder plezierig en steeds zwaarder. Ook de dankbaarheid van de bewoners neemt zienderogen af. De eerder getoonde dankbaarheid, maakt plaats voor chantage. De bewoners weten dat Grace volledig van hen afhankelijk is: door de mannen wordt ze gezien als seksspeeltje en door de vrouwen als object waar ze hun frustraties op kunnen afreageren. 
    Dat laatste wordt op een zeer pijnlijke manier getoond in de scène waarbij een aantal vrouwen Grace een nachtelijk bezoek brengen. De vrouwen zijn jaloers en willen wraak nemen voor het feit dat ze met een van de mannen de liefde bedreef (=verkracht werd) . De vrouw over wiens man het gaat, gaat niet de confrontatie met haar man aan, maar schuift Grace de schuld in de schoenen. Als wraak maakt ze de beeldjesverzameling, waar ze veel waarde aan hecht en weken hard voor heeft moeten werken, stuk 
    De film is onderverdeeld in een proloog en negen hoofdstukken. Neem deze structuur samen met de alwetende verteller (John Hurt) en met het gebrek aan locaties en decor (je bevindt jezelf blijkbaar bij een theatervoorstelling) en je kan jezelf niet van de indruk ontdoen dat je naar een boek aan het kijken bent. Aan het begin van elk hoofdstuk wordt de inhoud ervan netjes in een zinnetje samengevat. 
     
    Het is duidelijk dat ‘Dogville’ niet zomaar een film is, eerder een kritiek, een kritiek met een duidelijke boodschap. Volgens velen is dit een rechtstreekse aanval op Amerika, maar naar mijn mening komt dat hier nog niet zo duidelijk naar voren. Het volgende deel (‘Manderlay’) is wel duidelijk tegen Amerika gekeerd, maar ‘Dogville’ had zich in gelijk welk land kunnen afspelen, (maar de beelden en de muziek (David Bowie met ‘Young Americans’) bij de aftiteling laten wel gerichte kritiek doorschemeren) . Von Trier uit meer een kritiek op de mens in het algemeen. Ten eerste merken we dat mensen grote hypocrieten zijn, pseudo-vriendelijk zolang het hen goed uitkomt, maar bepaald door een voortdurende wil naar macht (=Schopenhauer) Wanneer de bewoners van ‘Dogville’ zich immers bewust worden van hun feitelijke macht, gaan ze die ook misbruiken. Ten tweede wil von Trier ons leren dat mensen tot heel wat in staat zijn om hun doel te bereiken. Als laatste toont hij ons ook (laatste scène) dat, zoals strafpleiter Jef Vermassen al vertelde in zijn boek, in ieder van ons een potentieel moordenaar zit. Hoeveel je ook kan verdragen, op een bepaald moment is het genoeg en heb je je psychologische grens bereikt. Met name het personage van Grace toont dat aan. Alle beledigingen, leugens, beschuldigingen en verkrachtingen verdraagt ze keer op keer. Ze heeft de gave om alleen maar naar de toekomst te kijken en het verleden te laten voor wat het is, maar wanneer ze op het einde van de film de middelen heeft om wraak te nemen, doet ze dat ook op een gruwelijke manier. Ook zij geeft uiteindelijk toe aan het kwaad dat in haar schuilt en vreemd genoeg is dat de gebeurtenis waar de kijker ondertussen al een hele tijd op zit te wachten, de kijker wil dat deze bewoners hun verdiende loon krijgen. Zelden heb ik een grotere bevrediging gevoeld dan na deze scène. 
     
    Nicole Kidman acteert niet in elke film even goed, geef toe, maar in ‘Dogville’ doet ze het goed. In het begin van de film komt de prestatie wat ‘flauwtjes’ over, maar naarmate de film vordert, merken we dat Nicole echt wel alle registers aan het opentrekken is. 
    Toch verdient Von Trier zelf alle lof. Hij heeft in deze tijd, waarin films zo duur mogelijk moeten zijn en zoveel mogelijk technische hoogstandjes moeten bevatten, het medium film op een geheel andere manier benadert. Je eigen zin doen met een minimaal aan middelen en achtergrond en daarmee zowel experimenteel als diepgaand werk afleveren, is wat een echte kunstenaar kenmerkt. 
    Een gewaarschuwd kijker is er twee waard: iedereen zou deze film gezien moeten hebben, maar spijtig genoeg is de film niet voor iedereen geschikt. De theaterachtige set waarop de film gedraaid is, zal niet bij iedereen in goede aarde vallen en ook de lange speelduur is voor sommigen een onoverkomelijke drempel. Maar struikel je over geen van beide, bekijken deze film dan maar.

  • bjoetiful freak dinsdag 6 juli om 14:37

    beste alternatieve film ooit
    zeer goeie acteerprestaties , origineel, is wat anders dan de meeste commerciële films

  • Uw mening

    Andere films nu in de bioscoop...

    De Premier - Thriller

    De Premier

    Thriller 

    Commerciële links

    Trailers

    Onze selecties

    Wedstrijden

    We gebruiken cookies om uw surfevaring op onze site te verbeteren. Door onze website verder te gebruiken, aanvaardt u ook onze cookies. Alle details over ons gebruik van cookies