Aan het begin van de jaren 1800 gaat het verkennen van de "last frontiers" gepaard met angst en onrust, de bezetter is duidelijk geen match met de oorspronkelijke bewoners van Amerika. In deze afgelegen contreien, afgeschilderd door Henry David Thoreau of nog Ralph Waldo Emerson, tracht hij zich nochtans de eigendom van de natives toe te eigenen: dierenhuiden.
Hugh Glass en diens zoon Hawk, een halfbloed (Pawnee), maken deel uit van een groep zwervende jagers. Tijdens een van hun tochten worden ze aangevallen door Arikaras Indianen, op zoek naar wraak. Slechts een kleine groep slaagt er in te ontsnappen en het hardste moet nog gebeuren: doorheen de onbekende wildernes stappen om tot bij het dichtsbijzijnde fort te geraken. Zwaargewond door een grizzli beer dient Hugh bewaakt te worden door drie mannen, de anderen gaan verder op zoek naar hulp. Maar de "wachters" geven toe aan de lafheid, vermoorden Hawk en laten Hugh voor dood achter... zijn drang naar wraak zal hem verder doen leven.
The Revenant, gefilmd in de wilde natuur, op welbepaalde uren zodat de scènes met elkaar kloppen, en op een ongelooflijke vrije manier (de camera's zweven bijna zoals geesten), deze laatste film van - doorzetter- d'Alejandro González Iñárritu vermenigvuldigt cinematografische exploten (met een soort van opmerkelijke filmische sensualiteit) zonder ooit de toeschouwer verloren te laten.
Met bijna ontroerende precisie, tot maniakale poetiek, versterkt door een soundtrack getekend door Ryuichi Sakamoto en Carsten Nicolai / Alva Noto (de denkmeester van het label Raster-Noton), maar ook heel wat risico, ontberingen voor het team, en voor de producers... The Revenant is op het niveau zoals Iñárritu het zag, met de nodige technische offers!
